ยหน้าบ้างหรือไม่!”
“พี่สาว พี่สาว สายรุ้งก็จะปกป้องท่าน ท่านก็จะปกป้องสายรุ้งด้วย ใช่หรือไม่” สายรุ้งบินมาจากบนบ่าเจ้าไก่ฟ้าแล้วคว้าชายเสื้อของซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้
“ใช่สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์วางสายรุ้งลงบนบ่าเจ้าไก่ฟ้าแล้วเอ่ยว่า “แต่ตอนนี้เจ้าต้องอยู่บนร่างของสามีเจ้าแต่โดยดี เขาสิ ถึงจะปกป้องเจ้าได้ดีกว่า!”
“สายรุ้งรู้แล้ว สายรุ้งจะเชื่อฟัง ถูกไหม สามีจ๋า” สายรุ้งพูด
เจ้าไก่ฟ้าลูบหัวสายรุ้งพลางเอ่ยว่า “ในภายภาคหน้าเจ้าก็ไม่ต้องอยู่กับโยวเย่ว์แล้ว นางก็จะสอนแต่สิ่งเลวร้ายให้เจ้า ยังมีอีก ข้าคือท่านอา เข้าใจหรือไม่”
“พี่สาวบอกเอาไว้ว่า ท่านอาก็กลายเป็นสามีได้ ท่านเพียงแค่เป็นสหายของท่านพ่อข้าเท่านั้นเอง” สายรุ้งพูดด้วยความจริงจังอย่างยิ่ง
“แค่กๆ…”
ทุกคนตกใจกับคำพูดของสายรุ้งราวกับถูกสายฟ้าฟาด แต่ละคนแกล้งทำเป็นกระแอมกระไอเพื่อปิดบังเสียงหัวเราะของตน
พวกเขามองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์ เธอสอนเด็กน้อยเช่นนี้น่ะหรือ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นนกที่เพิ่งออกมาก็จริง แต่เธอเสี้ยมสอนเช่นนี้ก็ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย!
สีหน้าของเจ้าไก่ฟ้าดำทะมึนไปเสียแล้ว เขามองซือหม่าโยวเย่ว์ เธอหดคอก่อนจะหัวเราะแหะๆ แล้วเอ่ยว่า “ข้า
