ก็แค่พึมพำกับตัวเองเท่านั้น คิดไม่ถึงว่ามันจะได้ยินเข้า เอาละ โอวหยาง พวกเรารีบไปกันดีกว่านะ ตอนนี้พวกท่านแม่เจ้าอาจจะไปถึงกันแล้วก็ได้”
เมื่อได้ยินเรื่องท่านแม่ของตน โอวหยางเฟยก็กระตือรือร้นขึ้นมาในทันทีแล้วเอ่ยว่า “ดี”
ความจริงแล้วทุกคนอย่างจะพูดว่าทักษะการเปลี่ยนหัวข้อของเธอนั้นย่ำแย่มาก แต่เธอเลือกจังหวะได้ไม่เลวเลย
พวกเขาเดินทางกันต่อ ซือหม่าโยวเย่ว์ถามว่า “โยวหยาง จิ้งจอกเฒ่าวางใจให้พวกเจ้ามาที่นี่กันจริงๆ หรือ”
ซือหม่าโยวหยางจนใจกับการที่ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกท่านปู่ของตนว่าจิ้งจอกเฒ่า เขาเอ่ยว่า “ท่านปู่บอกว่าเจ้ามาที่นี่แล้ว และถามว่าพวกเราอยากจะมาด้วยหรือไม่ พอถึงเวลาก็ไปเข้าร่วมงานประลองพร้อมกันกับเจ้า พวกเรารู้สึกว่าสองปีมานี้ฝึกยุทธ์อยู่แต่ในบ้าน ได้ออกมาเปิดโลกทัศน์บ้างก็ไม่เลว จึงได้ออกมาน่ะ”
“จิ้งจอกเฒ่านี่ก็ช่างวุ่นวายเหลือเกินนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถ้าหากเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นกับพวกเจ้าเล่า แล้วจะไปเข้าร่วมงานประลองได้อย่างไร!”
“ท่านปู่บอกว่ามีเจ้าอยู่ทั้งคน ขอเพียงแค่พวกเรารักษาลมหายใจเฮือกสุดท้ายเอาไว้ได้ก็พอแล้ว”
“…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่ซือหม่าโยวหยางอย
