่างแรง ไม่พูดจาโต้ตอบกับเขาอีก คิดวางแผนในใจว่ารอให้เรื่องราวในครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้วจะเชิญทุกคนมาเลี้ยงมื้ออาหารจิ้งจอกมื้อใหญ่เลยทีเดียว
เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงด้านนอกลานประหาร เมื่อทหารเหล่านั้นเห็นพวกเขาจึงชี้อาวุธในมือมาทางพวกเขาทันที แต่กลับมิได้พุ่งเข้ามา เพียงแค่ถอยหลังไปตามพวกเขาเท่านั้น
ลานประหารตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองหลวง มีพื้นที่เทียบเคียงได้กับสนามฟุตบอลสิบสนาม ด้านหน้ามีแท่นหยกตั้งอยู่ ด้านบนมีเก้าอี้มังกรวางเอาไว้ และด้านข้างแท่นหยกก็มีทหารยามอยู่หลายแถว
ด้านตรงข้ามแท่นหยก มีคนกลุ่มหนึ่งถูกกดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น
พวกโอวหยางเฟยค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ ทหารยามไม่ได้รับคำสั่ง ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงแค่ถืออาวุธล้อมพวกเขาเอาไว้แล้วถอยหลังโดยไม่มีการโจมตี
ชายหนุ่มที่ดูคล้ายโอวหยางเฟยอยู่หลายส่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้มังกร เมื่อเห็นโอวหยางเฟยเข้ามา มือของเขาที่วางอยู่บนหัวมังกรก็กำแน่น
“โอวหยางเฟย เจ้ายังไม่ตายจริงๆ สินะ” โอวหยางตงมองโอวหยางเฟยผู้เป็นน้องชายของตน
“เจ้ายังไม่ตายเลย แล้วข้าจะตายได้อย่างไรเล่า” โอวหยางเฟยมายืนตรงกลางลานประหารแล้วเหลือบสายตาขึ้นมองโอวหยางตง สีหน้า
