่างเย็นชา
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกเขาอย่างนิ่งสงบแล้วเอ่ยว่า “แค่พวกเจ้าไม่กี่คนเนี่ยนะ”
“มากันตั้งมากมายถึงเพียงนี้ก็นับว่าไว้หน้าพวกเจ้าแล้ว” หัวหน้าทหารยามพูดต่อ “ตอนนี้พวกเจ้าก็เป็นเพียงแค่เดนมนุษย์กลุ่มหนึ่งเท่านั้น ส่งใครสักคนมาอย่างสุ่มๆ ก็จัดการพวกเจ้าได้ทั้งนั้น เฮอะ ไปเสียที!”
“ไปก็ไป เปิดประตูสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ทหารยามเห็นท่าทางเย็นชาของเธอแล้วจึงส่งเสียงเฮอะอย่างเยียบเย็นก่อนจะโบกมือ ผู้คุมนักโทษคนหนึ่งเดินเข้ามาเปิดประตู คนของตระกูลซางจึงพากันออกมา
“ไปได้แล้ว” หัวหน้าทหารยามเอ่ยเร่ง
“พวกเราเดินเองได้น่า! ไม่ต้องรบกวนพวกเจ้ามานำทางให้พวกเราหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดโดยใช้เสียงของตัวเอง
“เจ้าพูดอะไรนะ” หัวหน้าทหารยามมองซือหม่าโยวเย่ว์ รู้สึกว่าเสียงของเธอไม่ถูกต้อง จึงมองเธออย่างระแวดระวัง
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะก่อนจะกลับสู่ร่างเดิม เธอยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าบอกว่าข้าพาพวกเขาออกไปเองได้ เจ้าก็ไม่ต้องลำบากใจแล้วละ!”
“เจ้าเป็นใครกัน” หัวหน้าทหารยามหยิบอาวุธของตนออกมาชี้ไปยังซือหม่าโยวเย่ว์
“อย่าวู่วามไป อีกประเดี๋ยวเจ้าจะไม่มีแม้แต่แรงมาทำเช่นนี้แล้ว ตอนนี้เก็บแรงเอาไว้หน่อยดีกว
