ิ่ง ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรือกลิ่นอาย ล้วนเหมือนกับตนทุกประการ
“แต่ทำเช่นนี้แล้วสหายของเจ้าจะเป็นอันตรายหรือไม่” เขายังคงไม่วางใจ
โอวหยางเฟยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เขาอยู่ที่นี่ ผู้ที่จะเป็นอันตรายคือผู้อื่นต่างหากเล่า”
เมื่อเห็นหลานชายของตนประเมินโยวเย่ว์เอาไว้สูงเช่นนี้ ซางหลุนจึงอดประเมินเธอสูงขึ้นตามไปด้วยมิได้ จากนั้นจึงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปกับเจ้าด้วยแล้วกัน”
“ได้เลย ท่านตา พวกเราไปกันเถิด”
“รอเดี๋ยว” ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกพวกเขาเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ท่านตาซาง วรยุทธ์ของพวกท่านถูกตัวยาผนึกเอาไว้ใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว” ซางหลุนพยักหน้า
“ให้ข้าตรวจดูหน่อยจะได้หรือไม่”
“ได้สิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์จับชีพจรให้ซางหลุนแล้วพูดกับโอวหยางเฟยว่า “มิใช่ยาพิษร้ายแรงแต่อย่างใด เมื่อออกไปแล้วเจ้าก็หลอมยาถอนพิษได้ เครื่องยาอื่นๆ เจ้าน่าจะมีครบหมดแล้ว ส่วนนี่คือตัวยาสำคัญต่างๆ”
พอพูดจบเธอก็หยิบเอาเครื่องยาหลายชนิดที่ยังคงเปรอะเปื้อนฝุ่นดินให้กับโอวหยางเฟย
เมื่อโอวหยางเฟยได้เห็นเครื่องยาเหล่านั้นก็รู้แล้วว่าต้องหลอมยาวิเศษชนิดใด เขารับเครื่องยามาแล้วเอ่ยว่า “เอาละ เรื่องทางนี้ก็รบกวนเจ้าด้วยน
