ะ”
“วางใจเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม
“พี่สาว ข้าขออยู่เป็นเพื่อนท่านแล้วกัน!” สายรุ้งพูด
“สายรุ้ง ไปรอข้าข้างนอกนั่นพร้อมกับสามีเจ้าแล้วกัน เจ้าอยู่ที่นี่ก็คงเบื่อหน่ายเปล่าๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางลูบหัวเจ้าสายรุ้ง
ตอนนี้เจ้าไก่ฟ้าคร้านจะสนใจซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว มันจับตัวสายรุ้งเอาไว้แล้วหมุนกายเดินออกไป
โอวหยางเฟยเห็นเช่นนี้จึงรีบลากตัวซางหลุนออกไป หลังจากนั้นจึงลงกลอนประตูลูกกรง
“โยวเย่ว์ ทำให้เจ้าต้องมาติดคุกกับพวกเราอยู่ที่นี่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ” ท่านยายพูดอย่างขอโทษขอโพย
“ท่านยาย ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินมาที่ข้างกำแพงแล้วนั่งลงพลางเอ่ยว่า “ข้ากับโอวหยางรู้จักกันมาหกปีแล้ว เขาเคยช่วยเหลือข้า ตอนนี้ข้าช่วยเหลือเขาบ้างย่อมเป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้ว”
“เจ้ากับเฟยเอ๋อร์รู้จักกันมานานเพียงนี้เชียวหรือ” ท่านยายพูดอย่างตกใจ
หากพูดเช่นนี้ก็หมายความว่าเธอรู้จักกับโอวหยางเฟยตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งหายตัวไปไม่นานเลยน่ะสิ
“อื้อๆ พวกเราไม่เพียงแต่จะรู้จักกันมาเนิ่นนานเท่านั้น แต่ยังใช้ชีวิตร่วมกันอีกด้วย นอกจากตอนนอนและตอนฝึกยุทธ์แล้ว ทุกคนก็อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาเลย” ซือหม่าโย
