ตอนที่ 169 ทุกท่านไม่ต้องตระหนก ข้าบรรลุขั้นถ้ำสวรรค์สี่แล้ว
“อืม ข้าสังเกตเห็นนานแล้ว” เจียงฉางเซิงพูดไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ เยี่ยสวินตี๋พูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ข้าไปประมือสักหนได้หรือไม่” เมื่อได้พบเจอกับผู้แข็งแกร่ง การตอบสนองแรกของเขาก็คือต้องไปสู้! เจียงฉางเซิงบอกว่า “รอไปก่อน” “เหตุใดเล่า” “รอพวกเขามาถึง” แม้เยี่ยสวินตี๋ยังไม่อาจเข้าใจแต่ก็ทำได้เพียงอดทนไว้
ไปฉีจ้องหวงเทียนกับเฮยเทียน น้อยครั้งนักที่เจ้าสองตัวนี้จะอยู่นิ่งๆ พวกมันพากันนอนหมอบอยู่บนพื้นและมองไปยังทิศทางเดียวกัน ไม่ได้นอนหลับหากแต่ยังคงในอาการสงบเช่นนี้ อาการไม่ปกติ!
สองวันต่อมา เฉินหลี่ได้รับข่าวที่อินทรีหมื่นลี้ส่งมาจึงได้รู้ถึงการมาถึงของมัจฉาปักษา ท่าทีตอบสนองแรกเมื่อเขาอ่านจดหมายจบก็คือจดหมายเขียนผิดเสียแล้ว “จะมีปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างไร พูดเรื่องพันหนึ่งราตรี[1]อันใดกัน” เฉินหลี่พึมพำกับตนเอง หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งเขาก็เก็บจดหมายลับเอาไว้ ลุกขึ้นและรีบเดินทางไปยังเขามังกรผงาด แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังต้องออกหน้าเอง เมื่อพบเจอกับศัตรูฉกาจที่น่าหวาดกลัวก็ยังต้องไปพึ่งพามรรคาจารย์
เจียงฉางเซิงก็บอกให้เขารั้งรอไว้ก่อน ไม่ต้องตระหนกลนลาน ที่ให้รอไว้ก่อน หนึ่งเพื่อให้ได้แต้มเซ่นไหว้ สองเพื่อให้ประชาต้าจิ่งได้เปิดหูเปิดตามากขึ้น เมื่อชาวยุทธ์ในหล้าเคยพบเจออสูรที่ขนาดใหญ่เช่นนี้แล้วจึงจะพากัน
