าท่านตาคงไม่มีทางเชื่อเจ้าแน่” โอวหยางเฟยพูด
“ข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซือหม่าโยวเย่ว์และโอวหยางเฟยก็เข้าไปถึงภายในคุกของพระราชวังหลวง และได้พบกับคนของตระกูลซางอย่างราบรื่น
คนสำคัญของตระกูลซางล้วนอยู่ที่นี่กันหมด สองสามคนอยู่ในคุกห้องเดียวกัน กระจัดกระจายกันอยู่ในคุกสิบกว่าห้อง
พอโอวหยางเฟยเข้าไป เห็นคนตระกูลซางถูกคุมขังเช่นนี้ ขอบตาจึงแดงก่ำขึ้นมาในทันใด
“ท่านตา ท่านยาย ท่านน้า…” เขาวิ่งไปที่หน้าห้องขังของซางหลุนแล้วตะโกนเรียกคนที่อยู่ในนั้น
ตอนที่พวกเขาเข้ามา คนที่นี่ต่างก็รู้ว่ามีคนเข้ามา ทว่าไม่มีใครสนใจเลย เพราะพวกเขารู้ว่าผู้ที่จะเข้ามาได้ก็มีเพียงแค่คนของโอวหยางตงเท่านั้น แต่เมื่อได้ยินเสียงของโอวหยางเฟย พวกเขาต่างก็คิดว่าตนหูแว่วไปเสียแล้ว ทุกคนจึงพากันจ้องมองเขา
“ท่านตา ท่านยาย” โอวหยางเฟยตะโกนอีกครั้ง
คราวนี้ซางหลุนพบว่าไม่ใช่การหูแว่ว จึงลืมตาขึ้นในทันใด เมื่อเห็นโอวหยางเฟยที่อยู่ด้านนอกห้องขัง ก็ลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเอ่ยว่า“ เฟยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้วหรือ!”
“ใช่แล้วขอรับ ท่านตา ข้ากลับมาแล้ว!” โอวหยางเฟยหยิบกุญแจมาเปิดประตู
