ลูกกรงแล้วก้มศีรษะเดินเข้าไป
“เฟยเอ๋อร์กลับมาแล้ว เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย!” ท่านยายของโอวหยางเฟยก้าวเข้าไปจับมือของโอวหยางเฟยเอาไว้ น้ำตาหญิงชราหลั่งรินในทันใด
“ท่านยาย ข้าเอง ข้ากลับมาแล้ว!” โอวหยางเฟยคว้าตัวนางเอาไว้ “ท่านยาย ขอโทษที่ทำให้พวกท่านพลอยลำบากไปด้วย ขอโทษที่ข้าเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้”
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ดีถมไปแล้ว!” ท่านยายปาดน้ำตา
“ฮ่าๆ เฟยเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่!” ท่านน้าและน้าสะใภ้ของโอวหยางเฟยเห็นว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ต่างพากันดีใจไม่น้อย
“ท่านน้า ท่านน้าสะใภ้ พวกท่านรออีกสักสองสามวันนะ รอให้พวกเราข้างนอกจัดการกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะมารับพวกท่านออกไป!” โอวหยางเฟยพูด
ซางหลุนเห็นว่าโอวหยางเฟยเติบโตเป็นหนุ่มแล้ว จึงเอ่ยว่า “เฟยเอ๋อร์ โอวหยางตงผู้นั้นคาดเดาได้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ จึงจับพวกเราเอาไว้เพื่อล่อให้เจ้าเผยตัวออกมา เหตุใดเจ้ายังวิ่งมาที่เมืองหลวงอีกเล่า!”
“ท่านตา ท่านวางใจเถิด ในเมื่อข้ากลับมาทั้งที ก็ต้องเตรียมตัวเอาไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ!” โอวหยางเฟยพูด “โอวหยางตงผู้นั้นต้องการชีวิตข้า ข้ายังอยากจะชำระความแค้นเดิมเมื่อหลายปีก่อนนั่นด้วย!”
“เท่าที่ข้ารู้ เจ้าโ
