นจึงร้องโวยวาย
“พี่สิงโต วันนี้พวกเราเพิ่งจะสู้กันได้ไม่นานเอง แล้วท่านจะถอยได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าโยวเย่ว์หนีไปด้านหลังของสิงโตแล้วดึงใบหูมันพลางเอ่ยขึ้น
“เจ้าแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ขนของข้าถูกเจ้าเผาไปตั้งหลายรอบแล้วนะ!” ราชสีห์พูด
“ข้ามิได้เอายาวิเศษให้เจ้ากินเพื่อฟื้นฟูร่างกายแล้วหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “การรักษาเช่นนี้มีใครทำให้บ้างเล่า”
“ไม่เอาด้วยหรอก” วันนี้ราชสีห์ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ต่อสู้กับเธออีก
“ไม่ได้หรอก ตอนนี้ข้ายังหาคู่ซ้อมที่ดีกว่าไม่ได้เลย เจ้าต้องสู้กับข้าสิ!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างหน้าไม่อาย
“นายท่านโปรดละเว้นข้าด้วยเถิด!” ราชสีห์เอ่ยอ้อนวอน “ในภูเขาแห่งนี้มีสัตว์อสูรวิเศษอยู่ตั้งมากมาย เหตุใดเจ้าต้องเลือกข้าด้วยเล่า”
“เช่นนั้นจะมีวิธีการใดอีกเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหัวราชสีห์แล้วเอ่ยว่า “สิ่งมีชีวิตในภูเขาแห่งนี้หากพลังยุทธ์ไม่สูงเกินไป ก็พลังยุทธ์ต่ำเกินไป ข้าต้องฝึกทักษะการต่อสู้ของตัวเอง จึงต้องหาคู่ซ้อมอย่างเจ้ามาฝึกฝีมือเป็นเพื่อนน่ะสิ”
ราชสีห์นอนแผ่ลงบนพื้นแล้วเอ่ยว่า “ไม่สน ข้าไม่สนใจหรอก ข้าไม่สู้กับเจ้าแล้ว!”
“เจ้า…” ซือหม่าโยวเย่ว์โมโห เจ้าสิงโตตัวนี้ช่างใจเสาะเสียจริง
ตอนนี้ผ่านจากช่วงที่พวกเขากลับมาจากดินแดนบรรพบุรุษได้ครึ่งเดือนแล้ว ตลอดครึ่งเดือนมานี้เธอวิ่งเข้ามาในภูเขาทุกวัน แล้วเสาะหาสัตว์อสูรวิเศษต่อสู้ด้วยเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแ
