รอคอยอีกสองวัน ซือหม่าโยวหยางและซือหม่าโยวหลานก็ออกมาตามๆ กัน เมื่อถึงวันเส้นตายสุดท้าย ซือหม่าโยวหลินจึงค่อยออกมา
“โยวหลิน พวกเขาทั้งสามคนไม่มีใครรู้เลยว่าจะออกไปได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งกินไก่ย่างอยู่บนพื้นอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์เอาเสียเลย
ด้านข้างของเธอก็คือเศษกระดูกที่เหลือจากการกินกองหนึ่ง
พวกซือหม่าโยวหยางก็ถือไก่ย่างฉีกกินกันคนละตัว ไก่ย่างสีเหลืองทองอร่ามนั้นช่างยั่วน้ำลายเป็นอย่างยิ่ง
ซือหม่าโยวหลินเดินเข้าไปแล้วชิงไก่ย่างในมือซือหม่าโยวหยางมา ก่อนจะฉีกใส่เข้าไปในปากชิ้นหนึ่ง หลังจากกลืนลงไปแล้วจึงเอ่ยว่า “ที่นี่ไม่มีทางออกหรอก”
“ไม่มีทางออกหรือ แล้วพวกเราจะออกไปได้อย่างไรกันเล่า”
“พอถึงเวลา ก็จะโยนตัวพวกเราออกไปเองนั่นแหละ”
โยนออกไป…
“เอาล่ะ เช่นนั้นพวกเราคงได้แต่รอแล้วสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถอนหายใจอย่างจนใจ
ตอนนี้พลังยุทธ์ของเธอเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วเหลือเกิน อยากจะไปยังภูเขาหลังบ้านแล้วหาสัตว์อสูรวิเศษมาฝึกประสบการณ์เสียหน่อย มิฉะนั้นพลังยุทธ์ก็จะผิวเผินเกินไป ไม่ดีต่อการยกระดับพื้นฐานในภายหลัง
ซือหม่าโยวหยางมองซือหม่าโยวหลินอย่างเศร้าใจแล้วเอ่ยว่า “ไก่ย่างของข้า…”
“เจ้าออกมาตั้งนานแล้ว กระดูกไก่กองพะเนินเลยทีเดียว กินให้น้อยหน่อย รักษารูปร่างบ้างสิ” ซือหม่าโยวหลินพูด
“โยวเย่ว์…” ซือหม่าโยวหยางเบนสายตาไปทางซือหม่าโยวเย่ว์ หมายจะให้เธอช่วยย่างให้เขาอ
