ีกสักตัว
ซือหม่าโยวเย่ว์โยนไก่ตัวหนึ่งให้เขาแล้วเอ่ยว่า “ย่างเองสิ”
ซือหม่าโยวหยางหยิบไก่ขึ้นมา ในขณะที่กำลังมองมันอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดีอยู่นั้นเอง ลำแสงสีขาวสายหนึ่งก็โอบล้อมพวกเขาเอาไว้ แล้วพวกเขาทั้งหมดก็หายลับไปจากถ้ำ
ภายในหุบเขา ซือหม่าไท่ ซือหม่าหลิน รวมทั้งผู้อาวุโสกลุ่มหนึ่งต่างกำลังรอคอยอยู่อย่างร้อนรน ทันใดนั้นลำแสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้น คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าถูกลำแสงสีขาวส่งตัวออกมา
“ไอ้หยา…”
“ทับจนตัวข้าจะแหลกอยู่แล้ว!”
“ใครนั่งอยู่บนหัวข้าน่ะ”
ภายในหุบเขา ทุกคนถูกโยนออกมาเป็นกองเดียวกัน ถ้าหากพวกเขามิใช่ปรมาจารย์วิญญาณกันทุกคน คาดว่าคงถูกทับตายกันหมดแล้ว
ผู้อาวุโสใหญ่กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ปีนี้ไม่มีสมาชิกตระกูลหายไปเลย!”
“เอ๊ะ ใช่จริงด้วย!” ผู้อาวุโสรองกวาดตามองรอบหนึ่งเช่นกัน
“ไม่เพียงแต่ไม่สูญหายไปเท่านั้น ส่วนใหญ่ยังยกระดับขึ้นสองสามขั้นอีกด้วย” ซือหม่าหลินพูด
“ปีนี้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ” ซือหม่าไท่และซือหม่าหลินประสานสายตากันปราดหนึ่ง สถานการณ์ในปีนี้ออกจะผิดปกติอยู่บ้าง!
“บ้าเอ๊ย… โยนกันออกมาเช่นนี้ได้ โอย… ก้นข้า…” ซือหม่าโยวเย่ว์สบถด่าออกมา
“โยวเย่ว์ เจ้านั่งอยู่บนหน้าข้านะ” เดิมทีคนที่อยู่ด้านล่างนึกอยากจะด่าคนที่นั่งอยู่บนใบหน้าของตน แต่เมื่อได้ยินเสียงของซือหม่าโยวเย่ว์ คำด่าที่มาถึงปากแล้วจึงแปรเปลี่ยนไป
ซือหม่าโยวเย่ว์ผุดลุกขึ้นยืนใ
