นทันใด เมื่อเห็นใบหน้าฝั่งหนึ่งของคนผู้นั้นถูกตนนั่งทับ ส่วนอีกฝั่งฝังลงไปในดินแล้ว
“แค่กๆ ขอโทษด้วย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ดึงตัวคนผู้นั้นขึ้นมาพลางเอ่ยขอโทษขอโพย
“ไม่เป็นไรๆ”
“เอาละ ทุกคนลุกขึ้นมายืนดีๆ ได้แล้ว” ผู้อาวุโสใหญ่พูดเสียงดัง
คนเหล่านั้นรีบลุกขึ้นยืนแต่โดยดี
“พวกเจ้าเข้าไปกันแล้วไม่ประสบอันตรายเลยใช่หรือไม่” เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บ ผู้อาวุโสสามจึงอดถามขึ้นมิได้
“ไม่เลยขอรับ!” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
“ข้างในนั้นมีสัตว์อสูรเทพอยู่ไม่น้อย พวกเจ้าไม่พบเจอบ้างเลยหรือ”
“พบขอรับ!”
“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ยังไม่พบอันตรายเลยหหรือ!” ผู้อาวุโสสามเป่าหนวด
“ไม่ได้รับอันตรายเลยจริงๆ ขอรับ! สัตว์อสูรเทพเหล่านั้นล้วนถูกพวกเราเก็บกวาดไปหมดแล้ว ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยขอรับ” มีคนตอบ
“ถูกพวกเจ้าเก็บอย่างนั้นหรือ”
“ถูกต้อง พวกเราพาออกมาด้วยทั้งหมดเลยนะขอรับ ตอนนี้ภายในนั้นไม่เหลือสัตว์อสูรเทพอยู่เลยแม้แต่ตนเดียว!” ซือหม่าโยวหยางพูด
ซือหม่าไท่เลิกคิ้ว “พวกเจ้านำสัตว์อสูรเทพออกมาด้วยหมดเลยหรือ”
“ขอรับท่านปู่ พี่น้องทั้งหลาย นำผลงานของพวกเจ้าออกมาแสดงให้พวกเขาดูสิ”
ซือหม่าโยวหยางตะโกน คนที่ได้สัตว์อสูรเทพมาครอบครองเหล่านั้นต่างก็แสดงตัวสัตว์อสูรเทพของตนออกมา
“สัตว์อสูรเทพมากมายถึงเพียงนี้เชียว!” ผู้อาวุโสเหล่านั้นตกตะลึงไปกับสัตว์อสูรเทพแน่นขนัด
“พวกเจ้าทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรเทพเหล่านี้ได้
