ซือหม่าโยวเย่ว์มาถึงตรงหน้าภูเขา ภูเขาลูกนี้เล็กกว่าภูเขาอีกสองลูกที่เหลืออยู่เล็กน้อย สมาชิกตระกูลทั้งหลายก่อนหน้านี้เลือกภูเขาสองลูกด้านข้างกันเป็นจำนวนมาก มีเพียงแค่พวกซือหม่าโยวหลินไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกเข้าไปในภูเขาลูกนี้
บริเวณตีนเขามีก้อนหินใหญ่อยู่ก้อนหนึ่ง บนนั้นมีร่องประทับฝ่ามืออยู่ ส่วนบริเวณด้านหน้าก้อนหินมีรอยเท้าอันยุ่งเหยิงสับสน เห็นได้ชัดว่าถูกคนที่เข้าไปเมื่อครู่เหยียบนั่นเอง
ซือหม่าโยวเย่ว์เดินวนด้านหน้าภูเขารอบหนึ่ง ก็ยังไม่เห็นว่าที่นี่มีบริเวณไหนที่เข้าไปได้เลย
“หรือว่าจะมีเพียงแค่ผู้สืบสายโลหิตเท่านั้นที่จะเข้าไปได้จริงๆ”
เธอมายังเบื้องหน้าก้อนหินแล้วจ้องมองมันอยู่เนิ่นนานก็ยังคงมองไม่เห็นต้นสายปลายเหตุ
“ของแค่นี้ก็แยกแยะสายโลหิตได้ด้วยหรือ” เธอพึมพำ แต่ก็ยังคงวางฝ่ามือลงไปบนนั้น “ไม่แน่ว่าของสิ่งนี้อาจจะไม่แม่นยำ คนนอกอาจจะยังเข้าไปได้ก็เป็นได้นะ! ไอ้หยา…”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าฝ่ามือคล้ายจะถูกอะไรทิ่มเข้า เมื่อครู่เธอเห็นว่าในร่องนั้นเรียบสนิทอยู่ชัดๆ ไม่มีอะไรเลย แล้วสิ่งใดกันที่มาทิ่มมือเธอ
เธอยกขึ้นมาก็เห็นว่าบนฝ่ามือมีรูเล็กๆ อยู่รูหนึ่ง หยดเลือดของตนซึมเข้าไปในร่องนั้น
“ของชิ้นนี้ช่างประหลาดจริงๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเลือดของตนค่อยๆ ซึมเข้าไปในก้อนหินอย่างช้าๆ ด้วยความสงสัย
ทันใดนั้นลำแสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากในร่องนั้น ทิ่มแทงสายตาเป็นอย่างยิ่ง
