“ท่านปู่ใหญ่ โยวหลานอยู่ที่นี่ด้วย ในเมื่อท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็อย่ามัวแต่แช่อยู่ในถังน้ำเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอีก
“เฮอะ”
ซือหม่าไท่ลุกออกมาจากถังน้ำแล้วสวมเสื้อผ้า ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลานจึงค่อยผลักประตูเข้ามา
“ท่านปู่ใหญ่” ซือหม่าโยวหลานทำความเคารพอย่างนอบน้อม
ซือหม่าไท่พยักหน้าให้นาง หลังจากนั้นก็ถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ เกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ
เจ้าเด็กผู้นี้มิได้อายุเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้นหรอกหรือ อาการของเขาสาหัสเพียงใดเขาย่อมรู้ดี แล้วเธอเป็นผู้รักษาตนให้หายจริงๆ น่ะหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูรอยฝ่ามือประทับสีแดงบนใบหน้าซือหม่าไท่แล้วกลั้นหัวเราะเอาไว้ในใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างเคารพนบนอบว่า “ท่านปู่ใหญ่ ดูเหมือนอาการบาดเจ็บของท่านน่าจะหายดีแล้ว ท่านประมุขตระกูลเป็นกังวลกับอาการของท่านเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้ท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ข้าไปแจ้งให้เขาทราบก่อนดีกว่า”
พอพูดจบเธอก็หมุนกายจากไปโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
หากยังรอต่อไป เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะหัวเราะออกมาหรือไม่
เมื่อออกมาข้างนอก เดินออกมาไกลพอสมควรจึงจะพบทหารยาม เธอส่งคนไปแจ้งให้ประมุขตระกูลมาที่นี่
ถึงแม้ว่าทหารยามจะประหลาดใจที่เธอถึงกลับกล้าขอให้ประมุขตระกูลมาที่นี่ แต่ก็ยังไปส่งสาร เดิมทีคิดว่าประมุขตระกูลจะตวาดใส่เขา แต่คิดไม่ถึงว่าพออีกฝ่ายได้ยินว่าซือหม่าโยวเย่ว์เรียกให้เขาไปหา เขาจะรีบมาที่นี่พร้อมกับผู้อาวุโสใหญ่ในทันที
“เจ้
