าอยู่ทั้งคน ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำร้ายเจ้าหรอกน่า”
ในที่สุดซือหม่าโยวเย่ว์ก็ตามไปกับพวกเขาด้วย แต่ก็ยืนอยู่ด้านหลังสุด พยายามไม่ทำตัวให้เป็นที่สังเกตของทุกคน
แต่เธอเป็นผู้รักษาท่านประมุขตระกูลจนหายดี แล้วผู้อื่นจะมองข้ามได้อย่างไร ทุกครั้งที่มีคนหยิบยกเรื่องที่เธอรักษาท่านประมุขตระกูลขึ้นมา เธอก็รู้สึกว่ารอยฝ่ามือบนใบหน้าของท่านประมุขตระกูลแดงเข้มขึ้นมาทันที
จากนั้นทุกคนก็กลับไป เหลืออยู่เพียงแค่ซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าไท่เท่านั้น
“เจ้าให้โยวหลินตบข้า” ซือหม่าไท่เริ่มบทสนทนาก่อน
“เรื่องนี้มิได้ถูกเปิดเผยไปแล้วหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์พึมพำ “ข้าเป็นคนช่วยท่านนะ!”
ซือหม่าไท่พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “เรื่องนี้ก็จริงอยู่ ทว่าแต่ละเรื่องต้องแยกแยะจากกัน สิ่งที่ควรให้ก็ต้องให้ สิ่งที่ควรลงโทษก็ต้องลงโทษสิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เบิกตากว้างแล้วเอ่ยว่า “ต้องลงโทษด้วยหรือ!”
……………………………………
