่งเขาพ้นจากลานบ้านไป จากนั้นจึงตีอกชกหัว เจ้านั่นหันกลับมามองทำไมกัน!
ภาพลักษณ์ของเธอจบสิ้นเสียแล้ว…
“เฮ้อ…” เธอถอนหายใจยาว หลังจากนั้นจึงออกมาจากตระกูลซือหม่า แล้วหาบริเวณเพื่อเรียกตัวพวกซือหม่าเลี่ยออกมา
“มีอะไรหรือ” ซือหม่าเลี่ยถาม
“ท่านปู่ ข้ารักษาอดีตประมุขตระกูลจนหายดีแล้ว ท่านปู่หลินจึงคืนตำแหน่งประมุขตระกูลให้แก่เขา ตอนนี้พวกเขาต้องการพบพวกท่านน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
พวกซือหม่าเลี่ยรู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะต้องรักษาซือหม่าไท่ให้หายได้อยู่แล้ว พวกเขาย่อมมั่นใจในวิชาแพทย์ของเธอ ตอนนี้พอได้ยินว่าซือหม่าไท่ได้รับการรักษาจนหายดีจึงมิได้ตื่นตกใจแต่อย่างใด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ไปพบท่านประมุขตระกูลกันเถิด” ซือหม่าเลี่ยพูด “ตอนนั้นพี่ใหญ่ก็คอยดูแลข้าและพวกพี่ๆ มาตลอด”
“ท่านปู่ ข้าไม่ไปแล้วได้หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ทำไมเล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าเรื่องที่ซือหม่าโยวหลินตบบ้องหูซือหม่าไท่หลายทีให้ฟังแล้วเอ่ยว่า “ข้ากลัวเขาจะคิดบัญชีกับข้าน่ะสิ”
“พรืด…”
พี่น้องซือหม่าโยวหมิงทั้งสี่คนต่างหลุดหัวเราะออกมา
“เจ้านี่ ต่อให้อยากจะอำโยวหลิน ก็ไม่ควรทำเช่นนี้สิ!” ซือหม่าโยวหรานตบศีรษะเธอเบาๆ
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันว่าเขาจะตบจริงๆ น่ะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกผิด “เห็นยามปกติเขาออกจะเฉลียวฉลาด แต่ตอนนั้นดันโง่เง่าขึ้นมาเสียได้”
แม้กระทั่งซือหม่าเลี่ยก็ยังอดขำมิได้ เขาเอ่ยว่า “ไปเถิด มีข้
