“วิชาแพทย์ล้ำเลิศ แต่ตัวคนยังต้องขัดเกลา จะต้องถูกเจ้าเลี่ยนั่นตามใจจนเสียคนอย่างแน่นอน”
“ท่านประมุขตระกูล ท่านพูดได้ถูกต้องจริงๆ เจ้าค่ะ” ซือหม่าโยวหลานพูดพร้อมรอยยิ้ม “พวกจือฉีบอกว่าก่อนหน้านี้ท่านปู่เลี่ยเอาอกเอาใจเขามาตลอด รักใคร่ทะนุถนอมเขายิ่งกว่าเหล่าพี่ชายทั้งหลายเสียอีกเจ้าค่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบจมูก ถึงอย่างไรเมื่อฟังจากคำพูดนั้นของซือหม่าไท่แล้ว คาดว่าเขาคงจะไม่ไล่บี้เอาเรื่องตนอีกแล้ว
“ท่านปู่ของเจ้าเล่า” ซือหม่าไท่ถาม
“พวกท่านปู่ออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด ข้าว่าข้าไปตามตัวพวกเขาดีกว่านะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“หากเจ้าหาตัวพวกเขาพบ ให้ตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ทันทีเลยนะ” ซือหม่าไท่พูดจบแล้วก็ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะจากไป ซือหม่าหลินและผู้อาวุโสใหญ่ก็ตามไปด้วย
ซือหม่าโยวหลานปิดปากพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่ง ยังคงหัวเราะเยาะเธออยู่
ซือหม่าโยวหลินเดินเข้ามาพลางเงื้อมือขวาขึ้นสูง คล้ายจะฟาดเธอฝ่ามือหนึ่ง แต่ก็หยุดลงเหนือศีรษะเธอ หลังจากนั้นจึงบิดหูเธอไปมา ถือเป็นการลงโทษ
“คราวหน้าจะไม่ใช่แค่นี้แล้วนะ” พอพูดจบเขาก็จากไปด้วยเช่นกัน
เมื่อเห็นความจนใจในแววตาของเขา เธอแลบลิ้นใส่แผ่นหลังของเขา แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหันหลังกลับมาพอดี เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วเดินจากไป
ในขณะที่เขาหันหลังกลับ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ชะงักไป ยังคงมิได้สติกลับมาจนกระทั
