้ ข้าก็แค่ทำหน้าที่แทนท่านประมุขตระกูลเท่านั้น ตอนนี้ท่านฟื้นขึ้นมาแล้ว ตำแหน่งประมุขตระกูลยังต้องเป็นท่านนะขอรับ” ซือหม่าหลินพูด “ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบตำแหน่งนี้ ทั้งยังไม่คู่ควรอีกด้วย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก้มศีรษะลงต่ำพลางพึมพำเสียงเบาว่า “ที่แท้ท่านให้ข้าลงแรงช่วยให้เขาฟื้นขึ้นมาก็เพื่อจะได้ไม่ต้องเป็นประมุขตระกูลสินะ”
“หลิน ตลอดสามปีนี้เจ้าทำได้ดีมาก” ซือหม่าไท่พูด
ซือหม่าหลินส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากเป็นท่าน ตอนนี้ตระกูลก็คงไม่เป็นเช่นนี้หรอกขอรับ ข้าดูแลรักษาสิ่งนี้แทนท่านมาสามปี ตอนนี้ขอคือมันให้แก่ท่าน”
เขาพูดพลางหยิบหีบใบหนึ่งออกมาส่งให้ซือหม่าไท่
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบตามองแวบหนึ่งแล้วคาดเดาว่าภายในน่าจะเป็นสิ่งของอย่างตราประทับของประมุขตระกูล
“ภายในหีบนั้นเป็นสิ่งล้ำค่า…” เธออดพูดออกมามิได้ แต่กลับทำให้ทุกคนพากันถลึงตาใส่เธอ
เธอหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
“ท่านประมุขตระกูล เจ้าเด็กผู้นี้เป็นสายตระกูลของเลี่ย เป็นเด็กที่เลี่ยรับมาเลี้ยงน่ะขอรับ” ซือหม่าหลินพูด
“วิชาแพทย์ล้ำเลิศนัก” ซือหม่าไท่มองซือหม่าโยวเย่ว์ เธอไม่เพียงแค่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้เท่านั้น แต่พลังยุทธ์ยังไม่ถดถอยลงไปเลยแม้แต่น้อย ในบรรดาท่านหมอที่เขารู้จักเหล่านั้นยังไม่มีใครมีวิชาแพทย์เช่นนี้เลย
“ขอบคุณท่านประมุขตระกูลที่ชมเชย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ประสานหมัดค้อมกายพลางเอ่ยเสียงดัง
“ข้ายังพูดไม่จบเลย” ซือหม่าไท่พูด
