นอยู่แล้วว่าที่ไหนที่มีมันอยู่” นางพญาผึ้งแดงพูด “ข้าจะให้พวกเขาพาพวกท่านไปก็แล้วกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์เรียกผึ้งน้ำตาลตัวหนึ่งออกมา พอผึ้งน้ำตาลตัวนั้นเห็นเธอจึงเอ่ยว่า “ข้าจะพาพวกท่านไปเอง”
พวกมันชอบใจกับสถานที่ที่ซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมเอาไว้ให้พวกมันอย่างยิ่ง จึงชอบพอในตัวเธอขึ้นมา
และเนื่องจากซือหม่าโยวเย่ว์ทำพันธสัญญากับนางพญาผึ้งแดง จึงพลอยฟังคำพูดของผึ้งน้ำตาลเข้าใจไปด้วย
“ไปกันเถิด มันจะนำทางพวกเราไปหาหญ้าจันทร์รำเพยและดอกกระบองเพชรอัสดง” เธอเรียกซือหม่าโยวหลินมาแล้วเดินตามผึ้งน้ำตาลมุ่งหน้าออกไปจากหุบเขา
สถานที่ที่ผึ้งน้ำตาลพาพวกเขาไปนั้นไม่ไกลนัก แต่กลับหาได้ค่อนข้างยาก ลดเลี้ยวเข้าออกอยู่หลายรอบ จากนั้นจึงเข้าไปสู่หุบเขาอีกแห่งหนึ่ง
“ที่นี่มีดอกไม้ที่พวกท่านต้องการตามหาอยู่มากมายเลยทีเดียวล่ะ” ผึ้งน้ำตาลพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเห็นผืนหญ้าจันทร์รำเพย และที่ตีนหน้าผาห่างออกไปก็มีดอกกระบองเพชรอัสดงดอกหนึ่งกำลังไหวเอนตามลม เธอลูบตัวผึ้งน้ำตาลพลางเอ่ยว่า “ขอบใจเจ้ามากนะ”
“หญ้าจันทร์รำเพยมากมายถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีอายุมากกว่าหญ้าขาดวิ่นที่เห็นเมื่อครู่นี้เสียอีก” ซือหม่าโยวหลินพูด
“ที่นี่หาไม่ง่ายเลย อีกทั้งยังไม่มีสิ่งล้ำค่าอะไรอยู่เป็นพิเศษด้วย ดังนั้นสัตว์อสูรวิเศษทั่วไปคงไม่มาที่นี่กันหรอก” ผึ้งน้ำตาลพูด “นอกจากนี้เกาะแห่งนี้ยังห้ามเหาะเหิ
