พวกเขาจึงตกลงเรื่องออกทะเลกันเช่นนี้ ผู้อาวุโสใหญ่นำขบวนด้วยตัวเอง พร้อมทั้งนำระดับจ้าววิญญาณหนึ่งคน ระดับราชันวิญญาณสิบคน และระดับบรรพวิญญาณห้าสิบคน เสริมด้วยซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหลานอีกสองคน
เวลาออกเดินทางที่กำหนดไว้คืออีกสามวันให้หลัง เพราะต้องรอให้ซือหม่าโยวหลานออกจากการปลีกวิเวก
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าใจดี ตอนนั้นซือหม่าโยวหลานผู้นี้รับรู้ถึงการมีอยู่ของผลอสรพิษทองคำได้ จะต้องมีพรสวรรค์เหนือผู้คนอย่างแน่นอน การพานางไปด้วยอาจมีประโยชน์
“มิน่าเล่าจึงไม่เห็นนางเลย หลังจากที่พวกเป่ยกงพบนางแล้ว นางต้องเริ่มปลีกวิเวกเลยแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์ครุ่นคิด
หลังจากนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไปยังเรือนรับแขกแล้วบอกเรื่องที่ตนจะไปจากที่นี่ระยะหนึ่งให้พวกเว่ยจือฉีทราบ นอกจากนี้ยังบอกพวกเขาไว้ด้วยว่าถ้าหากมีเรื่องอะไรอันใดให้ไปหาซือหม่าโยวหยาง เขาจะช่วยเหลือได้
สามวันให้หลัง ซือหม่าโยวหลานออกจากการปลีกวิเวก คนของตระกูลซือหม่าต่างเก็บข้าวของพร้อมออกเดินทาง
ซือหม่าโยวเย่ว์พบว่าในขบวนที่จะเดินทางไปนั้นมีคนเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง
“เหตุใดเขาจึงจะไปด้วยเล่า” เมื่อเห็นซือหม่าโยวหลินที่บวกเพิ่มมาอย่างกะทันหัน เธอจึงพึมพำเสียงเบา
ไม่คิดว่าซือหม่าโยวหลินจะเดินเข้ามาแล้วได้ยินวาจาของเธอเข้าพอดี จึงหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยว่า “งานประลองใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ข้าจะตามไปฝึกประสบการณ์ด้วย”
พอพูดจบนางก็เดินตรงขึ้นไปจนถึงข้างกาย
