ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วพูดอะไรบางอย่างกับเขา
“ความสามารถในการเก็บซ่อนกลิ่นอายของคนผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง!” เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ตนถึงเพียงนี้แล้วจึงรู้ตัว ในใจของเธอก็ตื่นตระหนกอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวหลานเดินเข้ามาแล้วเอ่ยว่า “พี่โยวหลินฝึกความสามารถในการเก็บซ่อนกลิ่นอายตั้งแต่ยังเล็กแล้ว ตอนนี้มันซึมลึกเข้าไปในกระดูกเขาเรียบร้อยแล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์หันไปพยักหน้าให้กับซือหม่าโยวหลาน
เธอไม่มีความแตกต่างอะไรกับเมื่อสามปีก่อนเลย แม้แต่ร่างกายก็มิได้เจริญเติบโตขึ้นมากสักเท่าใดนัก เมื่อเปรียบเทียบกับผู้อื่นแล้ว ความเร็วในการเติบโตของเธอก็ช้ากว่าอยู่พอสมควรอย่างเห็นได้ชัด
“ขอบใจเจ้ามากที่มอบยาให้เมื่อสามปีก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ตอนนั้นข้าก็แค่เห็นเจ้าบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนั้น แต่ก็ยังอดทนเพียงนั้น พรั่นพรึงเพราะเจ้ามาจนถึงตอนนี้เลยล่ะ” ซือหม่าโยวหลานยิ้มขึ้นมาอย่างบริสุทธิ์ใจ ระยะเวลาสามปีขจัดความหยิ่งยโสของนางไปจนหมดสิ้นแล้ว
“ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณเจ้าอยู่ดีนั่นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ว่ากันตามจริงแล้วถึงแม้ว่าตอนนั้นข้าจะพรั่นพรึงเพราะเจ้า แต่กลับไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเจ้าจะทำได้สำเร็จ ดังนั้นเมื่อรู้สึกได้ว่าใกล้จะบรรลุแล้วจึงเลือกที่จะไปปลีกวิเวกน่ะ” ซือหม่าโยวหลานพูด “คิดไม่ถึงว่าพอข้าออกมา ตระกูลจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลเสียแล้ว แต่ข้าก็ยังรู้สึกดีใจอย่างยิ่งที่พวกเจ้า
