กลับมาได้”
สามปีก่อน ทั้งสองคนก็มิได้มีความขัดแย้งกันใหญ่โต ตอนนี้กลายเป็นคนครอบครัวเดียวกันแล้ว การถกเถียงกันสองสามประโยคนั้นย่อมปล่อยผ่านไปได้
“น้องห้า ข้าได้ยินเจ้าโยวหยางบอกว่าพื้นสมุทรนั้นค่อนข้างอันตราย เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีล่ะ หากมีเรื่องอันใดก็อย่าวิ่งตรงเข้าไปหามัน เข้าใจหรือไม่”
พวกซือหม่าโยวเล่อมาส่ง กลัวว่าเธอจะวิ่งบึ่งเข้าไปคนเดียว จึงย้ำนักย้ำหนากับเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์จึงรับปากกับพวกเขาว่าจะไม่วิ่งนำหน้าเข้าไปหา จนกระทั่งผู้อาวุโสใหญ่บอกว่าออกเดินทางได้ เธอจึงขึ้นไปนั่่งบนสัตว์อสูรบินตัวเดียวกันกับซือหม่าโยวหลาน
เมืองอันหยางอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอาณาจักรอู๋กลาง อยู่ไม่ไกลจากชายฝั่งทะเล สัตว์อสูรบินทั่วไปใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ถึงแล้ว
เมืองอัน ชื่อต่างกับเมืองอันหยางเพียงแค่คำเดียวเท่านั้น แต่ขนาดกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เมืองอันมีขนาดไม่ถึงครึ่งของเมืองอันหยาง จำนวนประชากรก็น้อยกว่ามาก คนที่นี่ส่วนใหญ่ต่างดำรงชีวิตด้วยการออกทะเลหาปลา
ณ ท่าเรือเมืองอัน เรือของตระกูลซือหม่าถูกตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ยาวร้อยเมตร กว้างสิบเมตร ว่ากันว่าเป็นเรือขนาดกลางของตระกูลซือหม่า
พอพวกเขาขึ้นไปแล้ว เรือก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากชายฝั่ง มุ่งหน้าออกสู่ทะเลลึก
นี่มิใช่การนั่งเรือครั้งแรกของซือหม่าโยวเย่ว์ เมื่อชาติก่อนเธอถึงขั้นมีเรือบดเป็นของตัวเองอย่างลับๆ ลำหนึ่งเสียด้ว
