ปด้วยเล่า โยวหลาน มิได้ว่ากันว่าที่นี่อันตรายอย่างยิ่งหรอกหรือ”
“เพราะโยวหลานมีสัมผัสไวต่อวัตถุวิญญาณตั้งแต่กำเนิดน่ะสิ” ซือหม่าโยวหลินพูด
“สัมผัสวัตถุวิญญาณได้ตั้งแต่กำเนิดอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เบิกตาโตพลางมองประเมินซือหม่าโยวหลานอย่างใคร่รู้
“ว่ากันว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งของพวกเรามีสายโลหิตสัตว์อสูรวิเศษแฝงอยู่ในกาย แต่ไม่เคยมีใครใส่ใจมาโดยตลอด เพราะแต่ไหนแต่ไรก็ไม่มีใครเคยสำแดงมันอกมาเลย” ซือหม่าโยวหลินตอบ
“สายโลหิตสัตว์อสูรวิเศษในร่างกายโยวหลานตื่นรู้แล้วอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
ซือหม่าโยวหลานพยักหน้า
ซือหม่าโยวเย่ว์ยังอยากพูดอะไรบางอย่างอีก แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายขุมหนึ่ง จึงหมุนกายมองไปทางมหาสมุทร
“มีสัตว์ทะเลเข้ามาใกล้!” ภายในห้องชั้นบนสุด เสียงของผู้อาวุโสใหญ่ดังลอยมา เพียงไม่นานเหล่าบรรพวิญญาณก็มาปรากฏตัวบนกราบข้างเรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปที่ผิวน้ำ ดูแล้วคลื่นลมยังคงสงบนิ่ง แต่ที่ใต้ท้องน้ำ กลิ่นอายอันตรายก็ยังคงเข้ามาใกล้
“วี้ดดด…”
หลังจากเสียงร้องแหลมสูง ปลาทะเลหลายสิบตัวก็ปรากฏตัวขึ้น
………………………………………
