ูลซือหม่าก็ตรงไปพบซือหม่าหลิน จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องของพวกเว่ยจือฉีให้ฟัง
สำหรับความต้องการของซือหม่าโยวหยางนั้น ซือหม่าหลินตอบรับอย่างเต็มใจยิ่ง เขาให้คนแพร่ข่าวออกไปว่าพวกเว่ยจือฉีเข้าร่วมตระกูลซือหม่าเรียบร้อยแล้ว
พอข่าวนี้ถูกปล่อยออกไป ขุมอำนาจที่ต้องการดึงตัวพวกเขาไปต่างก็นิ่งงัน ต้นกล้าที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ถูกตระกูลซือหม่าหว่านแหไปหมดเสียแล้ว
แต่เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ รำพึงว่าคราวนี้ตระกูลซือหม่าได้กำไรก้อนโตเสียแล้ว
“ขอบคุณท่านประมุขตระกูลมาก” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยขอบคุณ
“เจ้าไม่ต้องขอบคุณพวกเราหรอก การปล่อยข่าวเช่นนี้ออกไปก็เป็นประโยชน์กับพวกเราด้วยเช่นกัน” ซือหม่าหลินพูด “เช่นนี้ขุมอำนาจอื่นๆ ก็จะมิอาจดึงตัวพวกเขาไปได้”
เมื่อนึกถึงความขัดแย้งทั้งซึ่งหน้าและลับหลังระหว่างขุมอำนาจแล้วเธอก็เข้าใจ
“โยวเย่ว์ เพราะคำขอของท่านปู่เจ้า จะไม่มีการเขียนชื่อเจ้าลงในลำดับวงศ์ตระกูล แต่เจ้าก็ยังคงเป็นคนในตระกูลเราตลอดไปนะ” ซือหม่าหลินพูด
“ท่านปู่เคยบอกเรื่องนี้กับข้าแล้ว ขอเพียงแค่พวกท่านดีกับพวกท่านปู่ก็พอแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอไม่รู้สึกอะไรกับการเขียนชื่อลงในลำดับวงศ์ตระกูลเลย ถึงอย่างไรเธอกับพวกซือหม่าเลี่ยได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันก็เพียงพอแล้ว
“ก่อนหน้านี้พวกเราผิดต่อพวกเขา ต่อจากนี้ไปตระกูลก็ต้องชดเชยให้กับพวกเขา” ซือหม่าหลินพูด
“ขอ
