วเดียวกันได้!”
เมื่อเลือกบ้านได้แล้ว ชีวิตของพวกเว่ยจือฉีก็มีความแน่นอนมากยิ่งขึ้น พวกเขาประสบพบเจอเรื่องราวมาไม่น้อยตลอดสามปีนี้ ไม่ต้องนึกถึงการออกไปหาประสบการณ์เลย แต่ตอนนี้สามารถฝึกยุทธ์ให้ดีๆ ได้แล้ว
ทุกคนต่างเชื่อว่า ในภายภาคหน้า พื้นฐานของทุกคนจะต้องพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วแน่นอน
“ผู้คนที่อยากดึงตัวพวกเจ้าไปก่อนหน้านี้จะต้องมาหาพวกเจ้าอีกเป็นแน่ ถ้าหากพวกเจ้าต้องการก็ไปร่วมกับขุมอำนาจสักแห่งหนึ่งได้นะ” ซือหม่าโยวหยางพูด
“พวกเราไม่มีความสนใจที่จะไปเข้าร่วมขุมอำนาจเหล่านั้น หากไม่อยากเข้าร่วมควรจะทำเช่นไรดี” เจ้าอ้วนชวีถาม
“เช่นนั้นให้ข้ากลับไปปรึกษากับท่านปู่ของข้าก่อน ให้ประกาศออกสู่ภายนอกไปว่าพวกเจ้าเข้าร่วมกับตระกูลซือหม่าของเราแล้ว ถ้าหากพวกเรามิได้มอบหมายให้พวกเจ้า พวกเจ้าก็ไม่ต้องทำอะไรให้พวกเราเลย” ซือหม่าโยวหยางพูด
“วิธีนี้ไม่เลวเลยนะ” เจ้าอ้วนชวีพูด “ขอบคุณพี่โยวหยางมาก”
“ได้เลย เช่นนั้นข้ากับโยวเย่ว์กลับก่อนล่ะ หากว่างแล้วจะมาใหม่”
จากนั้นซือหม่าโยวเย่ว์และซือหม่าโยวหยางจึงจากไป ส่วนคนอื่นๆ ยังคงอยู่ที่เดิม
เพียงไม่นานสาวใช้หลายคนก็เข้ามา บอกว่าซือหม่าโยวหยางส่งพวกนางมาให้คอยปรนนิบัติดูแลพวกเขาต่อจากนี้ไป
เดิมทีพวกเป่ยกงถังไม่ต้องการ แต่เมื่อนึกถึงว่าเสี่ยวถูจำเป็นต้องกินข้าวทุกวัน และทั่วทั้งเรือนยังต้องการคนปัดกวาด จึงให้พวกนางอยู่ต่อ
พอพวกซือหม่าโยวหยางกลับไปถึงตระก
