เซิงตอบว่า “ไม่หรอก เยี่ยสวินตี๋ไม่ได้บุ่มบ่ามเช่นนั้น ถึงจะตายก็ยังช่วยชีวิตกลับมาได้” เทพกระบี่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่ปล่อยวาง
ไปฉีอ้าปากหาว พลางมองไปยังหวงเทียนและเฮยเทียน ดวงตาเปล่งประกายความคาดหวัง มันหวังว่าสองตัวน้อยนี้จะเติบโตขึ้นในเร็ววัน เมื่อนั้นพวกมันจะได้ประลองกับหยางโจวบ้าง แมวสองตัวนี้ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญปีศาจตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว ทว่าการบำเพ็ญของเผ่าปีศาจในช่วงแรกนั้นช้ามาก จำเป็นต้องใช้เวลาสะสมพลัง ซึ่งนี่เองคือเหตุผลที่อายุขัยของสัตว์ปีศาจยืนยาวกว่ามนุษย์ เพราะฟ้าดินนั้นยุติธรรม มนุษย์แม้จะมีพรสวรรค์ที่เหนือกว่าปีศาจ แต่ก็มีอายุขัยที่สั้นกว่า
หนึ่งก้านธูปให้หลัง เจียงฉางเซิงพลันลืมตาขึ้น ก่อนจะหายวับไปจากที่เดิม เทพกระบี่และไปฉีดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงรีบติดตามไป
เยี่ยสวินตี๋กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าหยางโจวแล้วใช้พลังช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มือทั้งสองสั่นเทา เยี่ยสวินตี๋รู้สึกตระหนกในใจ ทันใดนั้น เจียงฉางเซิงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา ยกมือขวาขึ้นเล็งไปที่หยางโจว ร่ายอภินิหาร พลังวิญญาณแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีเขียว สาดลงบนร่างของหยางโจว
เยี่ยสวินตี๋หันไปมอง สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะทำตัวเช่นไร ในขณะนั้นเอง หยางโจวพลันไอออกมา ทำให้เยี่ยสวินตี๋เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร… เขาไม่ใช่ตายไปแล้วหรือ…” เย
