่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าคนผู้นั้นจะมีสภาพเช่นนี้ ดูเหมือนว่าคงจะทำร้ายดวงวิญญาณเข้าจริงๆ จนเชาวน์ปัญญาถดถอยไปเหมือนเด็กไม่กี่ขวบ
เธอโบกไม้โบกมือให้เขาแล้วเอ่ยว่า “ท่านเข้ามาสิ ข้ามีของให้ท่านเล่นสนุกด้วยล่ะ!”
“เจ้าเป็นใคร เจ้าจะพาข้าไปเล่นอะไร” คราวนี้ซือหม่าจวิ้นเห็นว่ามีคนแปลกหน้ามากันเป็นจำนวนมาก จึงหลบอยู่หลังซือหม่าหลินอย่างหวาดกลัวอยู่บ้าง
“ข้ามีของเล่นน่าสนุกเยอะแยะเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่วันนี้ท่านต้องเชื่อฟังคำพูดข้า ข้าจึงจะพาท่านไปเล่น”
“เจ้าต้องบอกก่อนว่ามีอะไรน่าสนุกข้าจึงจะเข้าไป” ซือหม่าจวิ้นโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังซือหม่าหลินแล้วเอ่ยพลางจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบฟักทองออกมาผลหนึ่งแล้วหันไป ก่อนจะหยิบมีดเล่มหนึ่งออกมาฟันฉับๆๆ เพียงไม่นานเธอก็หันกลับมา ฟักทองในมือก็กลายเป็นรูปลักษณ์เหมือนผลฟักทองในเทศกาลฮัลโลวีนเมื่อชาติก่อน
“เฮ้… ข้าก็อยากเล่นบ้าง!” ซือหม่าจวิ้นสนใจในของเล่นมากกว่าจึงไม่กลัวเกรงเธออีกแล้ว เขาวิ่งเข้ามาชิงผลฟักทองในมือเธอไป
“เคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งนัก!” ซือหม่าโยวเย่ว์ลอบตกใจ ดูเหมือนว่าพลังยุทธ์ของเขาจะมิได้ต่ำต้อยอย่างที่ว่าจริงๆ
“เจ้าทำของสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน” ซือหม่าจวิ้นถาม
“ท่านอยากเล่นหรือไม่เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ดูราวกับหมาป่าที่กำลังล่อลวงเด็กน้อย
“อยากสิ” ซือหม่าจวิ้นพยักหน้า
“เช่นนั้นวันนี้ท่านต้องเชื่อฟังข้านะ!”
“ได้เลย” ซื
