อหม่าจวิ้นรับปากในทันที
“เช่นนั้นตอนนี้พวกเรากลับกันก่อน วันหลังข้าค่อยพาท่านไปเที่ยวเล่นดีหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ายิ้มขึ้นมาแล้วช่างน่ามองเหลือเกิน!” ซือหม่าจวิ้นจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ข้าชอบให้เจ้ายิ้ม”
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าไปกุมมือเขาแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถิด ท่านพาข้าไปยังที่พักอาศัยของท่านสิ แล้วพวกเราจะได้เล่นกัน”
“ได้สิ”
ซือหม่าจวิ้นจูงมือซือหม่าโยวเย่ว์แล้วนำทางเธอตรงไปยังเรือนพักที่เขาอาศัยอยู่
ซือหม่าหลินและซือหม่าชิงเห็นพวกเขาแล้วก็มองหน้ากันไปมา
“ท่านปู่เล็กไม่ชอบให้คนเข้าใกล้มาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าเขาทำเช่นนี้แล้วจะทำให้ท่านปู่เล็กชื่นชอบได้” ซือหม่าชิงเอ่ยชม
“การรับรู้ของท่านปู่เล็กหยุดอยู่ที่วัยเยาว์ ชมชอบการเล่นสนุก แต่พวกเราก็ยังหลอกล่อเขาไม่ได้ ไปกันเถิด พวกเราตามไปดูกันหน่อยดีกว่า” ซือหม่าหลินพูดจบก็ตามไปพร้อมกันกับทุกคนด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์ลงเขาไปพร้อมกับซือหม่าจวิ้น จนมาถึงเรือนพักอันโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งที่ตีนเขา
“นี่แหละ ที่พักของข้า” ซือหม่าจวิ้นพูด “พวกเราจะเริ่มเล่นกันเมื่อไหร่เล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองประเมินที่นี่อยู่ครู่หนึ่ง เรือนพักแห่งนี้ไม่มีแม้แต่เงาของสาวใช้สักคน มีเพียงแค่สัตว์ที่ยังมิได้ฝึกให้เชื่องจำนวนมากวิ่งไปทั่ว
“ท่านปู่เล็กไม่ชอบข้องแวะกับผู้คน เจอใครก็หวาดกลัวทั้งสิ้น สาวใช้ที่จัดหามาให้ก็ถูกเขาไล่ออกไปจนหมด” ซือหม่าหล
