องเจ้าไก่ฟ้า ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเป็นใครกัน”
แรงกดดันของสัตว์อสูรเหนือเทพแผ่ออกมา คนและสัตว์อสูรที่หยุดอยู่กลางท้องฟ้าต่างร่วงหล่นลงมาจนสิ้น
“สะ…สัตว์อสูรเหนือเทพ!”
“ใช่จริงๆ ด้วย…”
นอกจากพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว คนอื่นๆ ในที่นั้นต่างก็ถูกแรงกดดันของสัตว์อสูรเหนือเทพ ทุกคนล้วนเกิดความรู้สึกราวกับจะขาดอากาศหายใจ
เจ้าไก่ฟ้าโบกมือคราหนึ่ง ซือหม่าอี้ก็ลอยเข้ามาสู้เงื้อมมือของเขา
“อย่า… อย่าฆ่าข้านะ!” ขณะนี้ซือหม่าอี้หวาดกลัวขึ้นมาเสียแล้ว ถึงแม้ว่าตนจะก้าวเข้าสู่ระดับจ้าววิญญาณแล้ว ก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์อสูรเหนือเทพอยู่ดี
“นายท่านโปรดเมตตาด้วย!” น้ำเสียงแก่ชราเสียงหนึ่งดังมาจากภูเขาด้านหลัง
“กลิ่นอายนี้… ท่านปู่เจ็ดนี่” ซือหม่าเลี่ยเงยหน้ามองไปทางภูเขาด้านหลัง น้ำเสียงเจือความตื่นเต้น
“เลี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว” เสียงนั้นเอ่ยวาจา
“ท่านปู่เจ็ด ท่านยังมีชีวิตอยู่…” ซือหม่าเลี่ยร่างกายสั่นสะท้านเพราะความตื่นเต้น
“ยังมีลมหายใจอยู่” บรรพชนตระกูลซือหม่าพูด “ถ้าหากมิใช่เพราะกลิ่นอายของสัตว์อสูรเหนือเทพปลุกข้าขึ้นมา ข้าก็คงจะยังปลีกวิเวกอยู่ ขอนายท่านได้โปรดมีเมตตาด้วย”
ทุกคนล้วนเบนสายตาไปยังซือหม่าโยวเย่ว์ แม้กระทั่งเจ้าไก่ฟ้าก็ยังมองเธอด้วยเช่นกัน
“ฆ่าเขาเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเย็นชาโดยไร้ซึ่งความลังเล
…………………………………………..
