ก่ฟ้า ข้าจะพาพวกท่านปู่กลับไปรักษาตัวก่อน สังหารพวกเขาแล้วข้าจะให้ผลอสรพิษทองคำกับเจ้าผลหนึ่ง”
เจ้าไก่ฟ้าเลิกคิ้ว เธอรู้ได้อย่างไรว่าตนก็ต้องการผลอสรพิษทองคำด้วย
“เจ้ายังมีผลอสรพิษทองคำอยู่อีกหรือ” เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ หม่าลี่ก็เอ่ยด้วยสองตาเปล่งประกายว่า “ไม่อย่างนั้นให้ข้าช่วยสังหารพวกเขาแล้วเจ้าก็มอบผลอสรพิษทองคำให้ข้าสักผลสิ”
“…”
คนของตระกูลซือหม่าจนคำพูดเพราะการกระทำของหม่าลี่ เขาคิดจะทำสงครามเย็นกับตระกูลซือหม่าจริงๆ อย่างนั้นหรือ
“หม่าลี่ เจ้ามิได้มีสิทธิ์ขาดในสมาคมนักหลอมยาแต่เพียงผู้เดียวนะ คิดจะเป็นศัตรูกับตระกูลซือหม่าเรา เจ้าคิดใคร่ครวญดีแล้วหรือ” ซือหม่าเค่อตะคอก
ขณะนี้เอง เจ้าไก่ฟ้าก็เคลื่อนไหว เขายืนอยู่ที่เดิมแล้วยื่นมือออกมาก่อนจะขยับเบาๆ ซือหม่าเค่อก็รู้สึกว่าตนเองถูกกักขังเสียแล้ว
“แหลกสลาย” เจ้าไก่ฟ้าเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงแฝงเสน่ห์ดึงดูดชวนให้คนหลงใหล ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมานั้นกลับทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน
พอเอ่ยวาจาออกมา ซือหม่าเค่อก็กลายเป็นไอโลหิตไปโดยไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
“นี่มัน…”
ทุกคนตื่นตกใจกับการกระทำของเจ้าไก่ฟ้าจนร่นถอยหลังไปสองก้าว ขยับเบาๆ ครั้งเดียวก็ปลิดชีพราชันวิญญาณคนหนึ่งได้ นี่มันน่าหวาดหวั่นเกินไปแล้วกระมัง!
“ต่อให้เจ้าเลื่อนจากระดับบรรพวิญญาณไปถึงระดับราชันวิญญาณ ก็ต้องมีจุดจบเช่นเดียวกัน!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ซือหม่าอี้ม
