เย่ว์มองหม่าลี่ คิดไม่ถึงว่าตาแก่ผู้นี้คิดจะปกป้องเธออย่างจริงจัง
“ถ้าหากเขามิได้สังหารเด็กรุ่นหลังของข้า มิได้คิดจะพาผู้ทรยศจากไป ข้าย่อมปล่อยให้เขาจากไปได้อยู่แล้ว แต่เขาสังหารโยวเจ๋อ แล้วยังคิดจะพาคนพวกนี้จากไปอีก ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องเอาชีวิตเขาให้จงได้!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าอี้ เมื่อได้ยินวาจาของเขา จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า “เจ้าไก่ฟ้า ข้าต้องการเอาชีวิตเขา”
เธอเอ่ยอย่างเรียบเรื่อย แต่กลับทำให้หัวใจคนขมวดรัดแน่น
“ฮ่าๆๆ…” ซือหม่าอี้หัวเราะเสียงดังขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “คนอย่างเจ้า คิดจะเอาชีวิตข้าอย่างนั้นหรือ นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่สนใจเขา เธอชี้ซือหม่าเค่อแล้วพูดว่า “แล้วก็คนผู้นี้ด้วย”
เธออยากสังหารเขาตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว คิดไม่ถึงว่าตลอดสามปีนี้ เขามิอาจสังหารท่านปู่ได้ แต่กลับให้หลานชายของตนนำคนมาทุบตีพวกเขาทุกสามวันห้าวัน
“หมดแล้วหรือ” เจ้าไก่ฟ้าถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์หันหน้าไปมองพวกซือหม่าโยวหมิงแล้วเอ่ยว่า “พี่ๆ พวกท่านอยากสังหารใครหรือไม่”
ซือหม่าโยวหรานมองซือหม่าโยวเย่ว์ นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยเพลิงโทสะอันมิอาจควบคุมได้ เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า “แค่สองคนนี้ก็พอแล้วล่ะ ส่วนที่เหลือพวกเราค่อยล้างแค้นกันเองทีหลังก็ได้”
“ได้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
เธอก็ชอบล้างแค้นด้วยตัวเอง จึงเข้าใจความรู้สึกของซือหม่าโยวหรานได้เป็นอย่างดี
“เจ้าไ
