พวกเขามัวแต่นับสิ่งของที่ได้มาจากการต่อสู้ในวันนี้เดิมทีเจ้าไก่ฟ้าไม่อยากเข้าร่วม แต่ก็ถูกซือหม่าโยวเย่ว์ลากตัวมาด้วย
ตอนนี้เธอไม่กลัวเขาแล้ว บางครั้งถึงขนาดที่กอดไหล่โอบหลังเขาด้วยซ้ำไป
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าสองคนนี้จะมีทรัพย์สมบัติมากมายถึงเพียงนี้! สิ่งนี้ที่อาณาจักรตงเฉิน ก็คงพอๆ กับมรดกของทั้งตระกูลระดับกลางตระกูลหนึ่งแล้วกระมัง หากมิใช่เพราะตระกูลน่าหลานของพวกเขามั่งคั่งร่ำรวย ก็ต้องเป็นเพราะพวกเขาปล้นบ้านชิงทรัพย์มาไม่น้อยแน่”
นี่คือข้อสรุปอย่างเป็นเอกฉันท์ของทุกคน
ซือหม่าโยวเย่ว์แบ่งสิ่งของตามความต้องการของทุกคนจนหมด หลังจากนั้นจึงเร่งให้ทุกคนจากไป เพราะเธอต้องการสะสมพลังงานเอาไว้สำหรับความยากลำบากในวันรุ่งขึ้น
ทุกคนพากันหัวเราะแบบไร้เสียงเมื่อนึกถึงเรื่องที่เธอเมาค่ายกลนำส่ง แต่ก็ถอยกลับออกไปกันหมด
วันรุ่งขึ้น พวกซือหม่าโยวเย่ว์ตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากพาเสี่ยวถูไปกินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้วก็เดินมุ่งหน้าไปยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณ
เมืองหลินชวนคือเมืองหลวงแห่งอาณาจักรอู๋กลาง มีค่ายกลนำส่งเชื่อมต่อไปยังภายนอกอยู่มากมาย แบ่งออกเป็นอันที่ตรงไปยังทิศเหนือใต้ออกตก
ฝั่งตะวันออกมีเมืองอยู่มากมาย ดังนั้นผู้ที่มุ่งหน้าไปจึงมีค่อนข้างมาก ถึงแม้ว่าจะยังเช้าเช่นนี้ แต่ค่ายกลนำส่งที่พาไปยังฝั่งตะวันออกก็มีผู้คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเข้าแถวกันอยู่
“พวกเรารอกันสักครู่หนึ่งเถิด”
พวกเขาต่อแถวอยู่ด้
