่ละคนจึงแยกย้ายกันกลับไปบำเพ็ญ
ทุกคนนึกถึงเรื่องมอบของขวัญให้กับจักรพรรดิจันทร์ประจิมขึ้นมาได้ ซึ่งเรื่องนี้ยกให้ซือหม่าโยวเย่ว์จัดการ
ก่อนกลับห้อง เป่ยกงถังถามเธอว่ามอบสิ่งใดให้จักรพรรดิจันทร์ประจิมเป็นของขวัญ หลังจากได้ฟังแล้วแม้กระทั่งนางเองก็ยังอดหลั่งเหงื่อเยียบเย็นมิได้
พวกเว่ยจือฉีเดินเข้ามาแล้วถามว่า “โยวเย่ว์ส่งของขวัญอะไรให้จักรพรรดิจันทร์ประจิมหรือ”
เป่ยกงถังพูดอย่างเรียบเรื่อย “นางบอกว่านางเลือกสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดจากสิ่งของที่จักรพรรดิจันทร์ประจิมมอบให้กลับไปเป็นของขวัญน่ะ”
“พรืด…”
ทุกคนพากันหัวเราะ เอาของของผู้อื่นส่งกลับไปให้ ถึงแม้ว่าของสิ่งนี้จะสูงค่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ส่งกลับไปให้อีกนั้นมิได้เป็นการทำให้ผู้อื่นขายหน้าหรอกหรือ
มีแต่เธอเท่านั้นที่จะทำเรื่องผิดศีลธรรมพรรค์นี้ออกมาได้!
หลังจากงานเลี้ยงเสร็จสิ้นลง จักรพรรดิจันทร์ประจิมก็นึกถึงของขวัญที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์ส่งมาให้ขึ้นมาได้ จึงให้ทหารรับใช้ไปหาออกมา อยากจะดูสักหน่อยว่าพวกเขาส่งสิ่งใดมาให้
ตนส่งของมากมายถึงเพียงนั้นไปให้ ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็คงส่งของที่ใช้ได้สักหน่อยมาให้กระมัง
แต่เมื่อเห็นสิ่งของภายในกล่อง จักรพรรดิจันทร์ประจิมก็เสียอาการโดยสิ้นเชิง อยากจะนำของสิ่งนั้นมากระทืบให้แหลกเสีย!
นอกจากนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ยังวางแถบกระดาษเอาไว้ในกล่องด้วย ด้านบนเขียนเอาไว้ว่า “ชาวป่าชาวเขาเช่นพวกเราไม่มีสิ่งของล้ำค่าอันใ
