ซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ภายในห้อง เธอหยิบหินเสียงที่ซือหม่าเลี่ยทิ้งเอาไว้ให้ในตอนนั้นออกมาแล้วใส่ปราณวิญญาณเข้าไปข้างใน ลวดลายบนนั้นเคลื่อนตัว จากนั้นเสียงของซือหม่าเลี่ยก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เธอจดจำเนื้อหาด้านในทุกประโยค ทุกถ้อยคำเอาไว้ในหัวใจแล้ว แต่เธอก็ยังหยิบออกมาฟังอยู่เป็นครั้งคราวเพื่อฟังน้ำเสียงรักใคร่ที่แฝงไปด้วยความจนใจของซือหม่าเลี่ย
หลังจากพบกับไป๋อวิ๋นฉีแล้วพวกเขาก็อยู่ที่อาณาจักรจันทร์ประจิมเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่า ตอนนี้ห่างจากเวลาสามปีที่กำหนดเอาไว้อีกเพียงแค่สามเดือนกว่าเท่านั้น
ไม่รู้ว่าสามปีนี้ ท่านปู่กับบรรดาพี่ๆ จะเป็นเช่นไรกันบ้าง
“ท่านปู่ ข้ากำลังจะช่วยพวกท่านออกมาแล้ว พวกท่านรอข้าก่อนนะ” เธอกำหินเสียงในมือเอาไว้แน่นพลางเอ่ยพึมพำ
วันรุ่งขึ้น พวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปที่สมาคมปรมาจารย์วิญญาณกันตั้งแต่เช้า เมื่อคนของสมาคมปรมาจารย์วิญญาณเห็นพวกเขาก็รีบต้อนรับพวกเขาให้เข้าไปในทันที
“พวกเราต้องการไปอาณาจักรอู๋กลาง” เว่ยจือฉีพูดกับผู้จัดการที่ต้อนรับพวกเขาเข้ามา
“พวกเราเตรียมการเอาไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ” ผู้จัดการพูด “เมื่อวานท่านหัวหน้าสมาคมได้สั่งการลงมา บอกว่าวันนี้พวกใต้เท้าจะมาใช้ค่ายกลนำส่ง ดังนั้นตอนนี้พวกเราจึงยังมิได้เปิดทำการต่อบุคคลภายนอกเลยขอรับ”
นี่หมายความว่าจัดให้พวกเขาเป็นการส่วนตัวอย่างนั้นหรือ
“ค่ายกลนำส่งนี้ไปถึงที่ไหนหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ที่เมืองหลินชวน
