เมืองหลวงแห่งอาณาจักรอู๋กลางขอรับ” ผู้จัดการเอ่ยตอบ
“ท่านน่าจะรู้ว่าตระกูลซือหม่าแห่งอาณาจักรอู๋กลางอยู่ที่เมืองใดกระมัง”
“ที่เมืองอันหยางทางฝั่งตะวันออก มีค่ายกลนำส่งไปที่นั่นอยู่ที่เมืองหลินชวนขอรับ”
“มิได้อยู่ที่เมืองหลวงสินะ!”
“ใช่แล้วขอรับ”
“…”
ระหว่างที่พูดคุยกันพวกเขาก็เดินมาถึงสถานที่ตั้งของค่ายกลนำส่ง ค่ายกลนำส่งนี้มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เนื่องจากระยะทางที่ต้องส่งตัวไปนั้นค่อนข้างไกล จึงปกคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเรือนไปเสียหมด
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูค่ายกลนำส่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้วจึงนำพวกเขาเหยียบย่างขึ้นไป
ผู้จัดการให้ปรมาจารย์วิญญาณสิบกว่าคนใส่ปราณวิญญาณเข้าไปในค่ายกลนำส่งพร้อมกัน ค่ายกลนำส่งเปล่งประกายขึ้นมา เมื่อพื้นผิวทั้งหมดเปล่งประกายแล้ว ปรมาจารย์วิญญาณจึงค่อยหยุดการใส่พลัง
ซือหม่าโยวเย่ว์เพิ่งเคยเห็นการเริ่มเปิดค่ายกลขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก แต่เมื่อนึกถึงอาณาบริเวณของการนำส่งนี้ เธอก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติเสียแล้ว
“เอาอีกแล้ว!” ซือหม่าโยวเย่ว์พร่ำบ่นในใจ หลังจากนั้นความรู้สึกวิงเวียนอันคุ้นเคยก็แผ่ไปทั่วสติรับรู้ของเธออีกครั้ง
ไม่ว่าจะโดยสารค่ายกลนำส่งกี่ครั้ง เธอก็ยังไม่คุ้นชินกับอาการวิงเวียนนี้อยู่ดี เธอเคยถามเฟิงจือสิงว่าเพราะเหตุใดผู้อื่นจึงดูปกติกันหมด แต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายเอาเสียเลย คำตอบของเฟิงจือสิงในตอนนั้นก็คือค่ายกลนำส่งของดินแดนนี้หยาบกระด้า
