งเกินไป เธอที่มีสัมผัสไวต่อความผิดปกติของห้วงมิติย่อมต้องรู้สึกไม่สบายอยู่แล้ว
ตอนนั้นเธอจึงได้แต่โอดครวญอยู่ในใจ การมีพรสวรรค์ก็เป็นบาปอย่างหนึ่งเช่นกัน!
ผ่านไปสองวัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองหลินชวน เมืองหลวงแห่งอาณาจักรอู๋กลาง ทุกคนคิดไม่ถึงว่าค่ายกลนำส่งจะใช้ระยะเวลายาวนานถึงเพียงนี้ ถ้าหากใช้สัตว์อสูรมีปีกเป็นพาหนะ เกรงว่าใช้เวลาสามเดือนห้าเดือนก็คงยังมาไม่ถึง นอกจากนี้ยังหมายถึงสัตว์อสูรมีปีกที่มีความเร็วสูงเป็นที่สุดอย่างเจ้าวิหคน้อยด้วย
ถ้าหากเป็นสายพันธุ์นกทั่วๆ ไป เกรงว่าคงต้องใช้เวลาเกือบปีเลยทีเดียว
ยามปกติแล้วน้อยนักที่ค่ายกลนำส่งระหว่างอาณาจักรจะเปิดทำการ ค่ายกลนำส่งที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองหลินชวนกับอาณาจักรจันทร์ประจิมมิได้สว่างขึ้นมาเป็นเวลาเนิ่นนานแล้ว
เมื่อเห็นค่ายกลนำส่งสว่างขึ้นมา คนของสมาคมปรมาจารย์วิญญาณจึงพากันมองมาทางนี้เพราะอยากเห็นว่าจะเป็นคนพวกใด เมื่อพบว่าเป็นเพียงแค่กลุ่มคนเยาว์วัยไม่กี่คน จึงทำธุระของตัวเองกันต่อไป
ซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ในค่ายกลนำส่งมาเป็นเวลาสองวัน ตอนออกมาจากค่ายกลนำส่ง แต่ละคนจึงคลื่นเหียนวิงเวียนกันหมด
“บ้าเอ๊ย คราวหน้าข้าจะพกค่ายกลนำส่งมาเองแน่นอน!” หลังจากอาเจียนจนถุงน้ำดีแทบจะหลุดออกมาด้วยแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์ก็พ่ายแพ้ให้แก่ค่ายกลนำส่งอย่างสิ้นเชิง
เพราะร่างกายของเธอเป็นเหตุ จึงมิได้เดินทางต่อไป หากแต่เลือกหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมื
