เหยากวงก็ไม่ชอบเจ้าเมืองผู้นั้นสักเท่าใดนัก เขาไม่มีความสามารถอันใดเลยแม้แต่น้อย แต่ที่ได้ไปครองตำแหน่งเจ้าเมืองใหญ่ลำดับสองก็เพราะฉินโม่ล้วนๆ
นางโบกมือไปทางพวกซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ใต้เท้าทุกท่าน เชิญเจ้าค่ะ”
ที่พักที่จักรพรรดิจันทร์ประจิมจัดเตรียมเอาไว้ให้พวกซือหม่าโยวเย่ว์คือเรือนพักที่เงียบสงบเป็นที่สุดแห่งหนึ่ง มีทั้งศาลากลางน้ำ ศาลาพักร้อน งดงามเป็นอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ สถานที่แห่งนี้ยังอยู่ไม่ไกลจากวังหลวงด้วย ควรจะเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของตำหนัก เพียงแต่ว่าเป็นบริเวณรอบนอกของตำหนักเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงมิได้มีการคุ้มกันที่แน่นหนาถึงเพียงนั้น
“สถานที่แห่งนี้ไม่เลวเลยจริงๆ” เจ้าอ้วนชวีมองดูบรรยากาศอันเงียบสงบ คิดไม่ถึงว่าจะยังมีสถานที่เช่นนี้อยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ด้วย
“ยอดเยี่ยมไปเลย!” แม้กระทั่งโอวหยางเฟยยังเอ่ยชม
เหยากวงลอบมองเจ้าไก่ฟ้าปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ฝ่าบาทตรัสว่าก่อนหน้านี้นายท่านใช้ชีวิตอยู่ในภูเขามาโดยตลอด ทรงเกรงว่าจะไม่ชมชอบความวุ่นวาย จึงได้ทรงจัดที่นี่ให้เป็นพิเศษ”
“คุณชายไก่ฟ้า คราวนี้พวกเราได้อาศัยใบบุญเจ้าจริงๆ เลยนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์หยอกเจ้าไก่ฟ้าด้วยรอยยิ้ม มิได้กลัวว่าเขาจะโกรธเลยแม้แต่น้อย
เจ้าไก่ฟ้ามองเธออย่างเรียบเฉยปราดหนึ่งโดยมิได้เอ่ยวาจา
“แม่นางเหยากวง เมื่อใดพวกเราจึงจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือ” เว่ยจือฉีถาม
“ฝ่าบาทตรัสว่าแล้วแต่พวกท่านเลยเจ้าค่ะ
