“ฝ่าบาท บุตรสาวของพวกเรา… นางตายได้เช่นไรเพคะ กลุ่มโอหัง… กลุ่มโอหังถูกล้างผลาญไปสิ้นแล้ว…นี่เป็นไปได้อย่างไรกันเพคะ” ฉินโม่ตกใจจนพูดจาขาดห้วง พลางกุมมือนางกำนัลเอาไว้แน่น
“เฮอะ ระยะนี้กลุ่มโอหังของพวกเจ้าทำตัวโอหังอยู่พอสมควรมาตลอดหลายปีจริงๆ กล้าทำเรื่องใหญ่โตอย่างการคิดล้างผลาญกลุ่มนกนางนวลลับหลังข้าได้!” จักรพรรดิจันทร์ประจิมพูดด้วยรอยยิ้มเย็น
“ฝ่าบาท ข้าเพียงแต่คิดว่าอาณาจักรจันทร์ประจิมมีกลุ่มทหารรับจ้างมากมายถึงเพียงนั้น น้อยลงไปกลุ่มสองกลุ่มก็ไม่เห็นเป็นไร… นอกจากนี้พวกเขายังสังหารน้องชายข้า ข้าก็แค่ล้างแค้นให้น้องชายเท่านั้นเองนะเพคะ” ฉินโม่พูดอธิบาย
“ล้างแค้นหรือ เฮอะ ล้างแค้นไม่สำเร็จก็ก่อความวุ่นวายมันเสียเลยสินะ!” จักรพรรดิจันทร์ประจิมพูด “ตอนนี้เจ้าจงนั่งเฉยๆ ให้ข้าอยู่ที่นี่เสีย ถ้าหากมีความเคลื่อนไหวอันใดให้ข้าเห็นอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่รักษาน้ำใจสามีภรรยาก็แล้วกัน!”
พอพูดจบจักรพรรดิจันทร์ประจิมก็เดินไปโดยไม่หันหน้ามามองเลยแม้แต่น้อย
ฉินโม่รู้สึกว่าตรงหน้ามืดดับ นางหงายหลังหมดสติไปทันที
“พระชายา พระชายาเพคะ!” นางกำนัลรีบให้นางกำนัลที่อยู่ด้านข้างหลายคนเข้ามาช่วยกันพยุงฉินโม่เข้าไปยังศาลาพักร้อนด้านข้าง
ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉินโม่จึงค่อยได้สติกลับคืนมา ประโยคแรกที่พูดเมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็คือ “สืบ… ไปสืบมาให้ข้าทีว่านี่มันเรื่องอันใดกัน!”
น่าเสียดายที่เมื่อนางกำนัลที่ได้รับคำส
