ั่งออกไปข้างนอกเพื่อสืบหา กลับพบว่าพวกนางไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากตำหนักหวาซา นอกจากนี้ยังส่งราชองครักษ์จำนวนไม่น้อยมาล้อมตำหนักหวาซาเอาไว้ด้วย ทั้งยังออกคำสั่งว่าไม่อนุญาตให้คนนอกตำหนักหวาซามารายงานข่าวคราวใดๆ เป็นอันขาด
แต่นางกำนัลผู้นั้นก็ยังมีความสามารถอยู่พอตัว ไปสืบหาข่าวมาจนได้รู้ว่าที่ซีเย่ว์ซีตายนั้นเป็นฝีมือของพวกซือหม่าโยวเย่ว์
“ซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นี้สังหารน้องชายข้าไปแล้ว ตอนนี้ยังมาสังหารบุตรสาวข้าอีก! ข้ากับนางอยู่ร่วมโลกกันมิได้เสียแล้ว!” ฉินโม่ขว้างปาข้าวของในห้องจนเกลี้ยงก็ยังมิอาจระบายความโกรธแค้นในใจได้หมด
เนื่องด้วยข่าวที่ได้รับมีจำกัด ดังนั้นคนของตำหนักหวาซาจึงไม่รู้ว่าเจ้าไก่ฟ้ามีตัวตนอยู่ ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจผิดพลาด ทำให้พวกเขาต้องชดใช้อย่างน่าอนาถ
“พระชายา ข้ายังได้ยินว่าฝ่าบาททรงเชิญคนพวกนั้นมาเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยนะเพคะ!” นางกำนัลพูด
“งานเฉลิมพระชนมพรรษาของฝ่าบาทน่ะหรือ ฝ่าบาททรงเชิญพวกเขามาได้อย่างไรกัน” ฉินโม่ถลึงตาใส่นางกำนัล “แต่นี่ก็เป็นโอกาสอันดี ฆ่าพวกเขาให้ตายนอกวังมิได้ แต่ในวังข้าพูดคำไหนก็ต้องเป็นคำนั้น!”
“พระชายา พวกเราจะทำเช่นไรกันดีเพคะ” นางกำนัลถาม
“หาหนทางติดต่อคนของพวกเรา ให้ดักรออยู่แถวๆ สมาคมปรมาจารย์วิญญาณ พอพวกเขามาถึงเมืองหลวงก็เปิดฉากฆ่าเสียตรงนั้นเลย!” ฉินโม่พูด
“เพคะ พระชายา” สาวใช้พูดจบแล้วก็ออกไปจัดการ
“ช้าก่อน ให้บรรดาจ้าววิญญาณ
