พวกเราไปเข้าร่วมงานเลี้ยงในอีกสิบวันให้หลังน่ะ ท่านเจ้าเมืองส่งเทียบเชิญมาแล้ว”
“ให้พวกเราไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอย่างนั้นหรือ งานเลี้ยงซ่อนแผนสังหารหรือไร” เป่ยกงถังขมวดคิ้ว
“ข้าว่าไม่ใช่หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มีเจ้าไก่ฟ้าอยู่ เขาคงจะไม่อยากเชิญสัตว์อสูรเหนือเทพตนหนึ่งไปบุกงานเลี้ยงซ่อนแผนสังหารหรอกกระมัง”
“ก็จริงนะ” เป่ยกงถังรับคำ
“อีกสองสามวันพวกเราค่อยไปกัน ก่อนไปข้าต้องทลายเปิดเส้นลมปราณของเสี่ยวถูให้หมดก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางลูบศีรษะเสี่ยวถู
เสี่ยวถูก้มศีรษะต่ำ ไม่พูดไม่จามาโดยตลอด น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งรินลงมาจนอกเสื้อเปียกชุ่ม
เป่ยกงถังเห็นน้ำตาของเสี่ยวถูจึงถามว่า “เสี่ยวถู เป็นอะไรไปน่ะ ร้องไห้ทำไมกัน”
เสี่ยวถูเงยหน้าขึ้นมา ดวงหน้าเล็กมีน้ำตานองหน้า เขามองทั้งสองคนพลางเอ่ยว่า “พี่สาว พวกท่านจะทอดทิ้งเสี่ยวถูแล้วใช่หรือไม่”
“หืม?”
“พวกท่านจะทลายเปิดเส้นลมปราณของข้าทั้งหมดก่อนจะจากไป หลังจากนั้นพอไปก็จะไม่พาข้าไปด้วยแล้วใช่หรือไม่เล่า” เสี่ยวถูพูดอย่างน้อยใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังประสานสายตากันแวบหนึ่ง พวกเธอคิดเช่นนี้เอาไว้จริงๆ
“เสี่ยวถู เรื่องที่พวกเราจะไปทำกันนั้นอันตรายอย่างยิ่ง ถ้าหากเจ้าติดตามไปกับพวกเราด้วยก็อาจมีอันตรายได้นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้ารู้ว่าพวกท่านจะไปช่วยท่านปู่” เสี่ยวถูพูด “แต่ข้าอยากไปกับพวกท่านด้วยนี่นา”
“เจ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อหรือ”
