เธอรับแหวนเก็บวัตถุมากำไว้ในมือโดยมิได้ดูว่าภายในคือสิ่งใดแล้วพูดว่า “เช่นนี้ก็ขอบคุณมาก ขอถามหน่อยว่ายังมีธุระอันใดอีกหรือไม่”
“ไม่มีแล้วล่ะเจ้าค่ะ” จวินหลานเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เสแสร้ง ไม่หยิ่งผยอง จึงมีความประทับใจในตัวเธอมากพอสมควร นางยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า “คนอื่นๆ น่าจะกลับไปกันเกือบหมดแล้ว ข้าจะนำทางนายท่านไปยังค่ายกลนำส่งก็แล้วกันนะเจ้าคะ”
“ขอบคุณมาก”
“เชิญเจ้าค่ะ”
จวินหลานนำทางซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังค่ายกลนำส่ง ส่งเธอจากไปด้วยตัวเอง เมื่อเห็นเธอหายไปจากด้านในค่ายกลนำส่งแล้วจึงถอนหายใจออกมา
“คุณหนู” ปรมาจารย์หลีและท่านอาจารย์ของเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันที่ด้านหลังของนาง
ความจริงแล้วจวินหลานผู้นี้ก็คือคุณหนูแห่งโรงอัปลักษณ์นั่นเอง คิดไม่ถึงว่านางจะถึงกับมาจัดการงานประมูลในคืนนี้ด้วยตนเอง
“ท่านอาจารย์อาวุโส นายท่านผู้นั้นออกจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็คงจะไม่แค้นเคืองพวกเราหรอก” จวินหลานพูด “คราวหน้าอย่าได้ทำเรื่องอะไรโดยไม่คิดไตร่ตรองก่อนเช่นนี้อีก คนเช่นนี้พอได้รู้ว่าตนถูกขุดหลุมพราง ย่อมไม่มีทางปล่อยผ่านแน่ ถ้าหากถูกเขาแค้นฝังใจก็คงเป็นเรื่องวุ่นวายใหญ่โตสำหรับพวกเราแน่ เข้าใจหรือไม่”
“คุณหนูสั่งสอนได้ถูกต้องขอรับ” ชายชรารับคำ
“เอาเถิด ถอยออกไปให้หมด” จวินหลานพูดพลางโบกไม้โบกมือ
“คุณหนู คราวนี้ท่านตั้งใจจะอยู่ที่นี่นานเท่าใดหรือขอรับ” ผู้จัดการหลีถาม
จวินหลานคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ยว
