่า “เดิมทีข้าก็มาเพียงเพื่องานประมูลคราวนี้อยู่แล้ว ในเมื่อเสร็จสิ้นแล้วข้าก็จะอยู่อีกสักสองวันค่อยไป”
“ขอรับ”
“ใช่แล้ว เปลี่ยนป้ายโรงอัปลักษณ์บนประตูนั่นให้ข้าด้วย” จวินหลานขมวดคิ้วพูด
“แต่ว่า… คุณหนูขอรับ นั่นเป็นสิ่งที่คุณชายให้คนไปติดเอาไว้ ทั้งยังบอกด้วยว่าห้ามเปลี่ยนเด็ดขาดขอรับ” ผู้จัดการหลีพูดอย่างลำบากใจ
“เจ้าเด็กชั่วนั่นตอนนี้ไปเล่นสนุกอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้เลย ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก เปลี่ยนให้ข้าเสีย!” พอเอ่ยถึงน้องชายของตน จวินหลานก็จนใจอย่างยิ่ง จึงพูดพลางนวดหัวคิ้ว
“ขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะหาคนไปเปลี่ยนให้ขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกหูอื้อตาลายอยู่บ้าง พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงส่วนไหนของเมืองแล้ว
เธอรับสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง รอบข้างไร้ซึ่งผู้คน จึงให้หมัวซาเก็บพลังของตัวเองกลับไปแล้วรีบถอดเสื้อคลุมออกอย่างรวดเร็ว กลับมาเป็นตนเองเช่นยามปกติ
เดินผ่านถนนมาสองสาย เจ้าไก่ฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศ
“เจ้าไก่ฟ้า เจ้าช่างรวดเร็วยิ่งนัก!” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเขาด้วยรอยยิ้ม
“เว่ยจือฉีบอกว่าพอเจ้าออกมาแล้วจะต้องหาทางกลับไม่เจออย่างแน่นอน จึงให้ข้ามารับเจ้า” เจ้าไก่ฟ้าร่อนลงข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเขาอยู่บนถนนเส้นใด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกน่า” พอพูดจบเขาก็จับเอวของซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้แล้วพาตัวเธอเหินขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน ก่อนบินมุ่งหน้าไปยังทิศทา
