งของกลุ่มทหารรับจ้าง
คนทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เหาะเหินภายในเมือง แต่เมื่อมีกลิ่นอายของเจ้าไก่ฟ้าบดบัง ผู้คนเบื้องล่างจึงมิอาจสัมผัสถึงการมีอยู่ของพวกเขาได้เลย
เจ้าไก่ฟ้าพาเธอตรงไปยังที่พักชั่วคราวของพวกเขา ภายในเรือน พวกเป่ยกงถังกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ เมื่อเห็นเธอกลับมาจึงค่อยวางใจลง
“โยวเย่ว์ เหตุใดเจ้ารอนานถึงเพียงนี้จึงค่อยกลับมาเล่า” เจ้าอ้วนชวีเห็นซือหม่าโยวเย่ว์มิได้มีความผิดปกติอันใดจึงเอ่ยขึ้น
“ข้ารออยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็มีเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้าออกไปอีกน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอมิได้บอกพวกเขาว่าหลังจากที่ตนออกมาจากค่ายกลนำส่งแล้วหาสถานที่ไม่เจอ จึงเดินหลงทิศหลงทางอยู่สองรอบ
“ในเมื่อกลับมาแล้ว เช่นนั้นพวกเจ้าก็พักผ่อนกันให้เร็วหน่อยดีกว่า ข้าขอตัวกลับก่อนล่ะนะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูดจบแล้วเดินจากไป
“พวกเราก็ไปพักผ่อนกันเถิด” เป่ยกงถังตบศีรษะเสี่ยวถูเบาๆ แล้วพาเขาเข้านอน เหลือเพียงแค่พวกเว่ยจือฉีห้าคนอยู่ในลานบ้านเท่านั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า”
พอมาถึงห้อง แต่ละคนต่างหาบริเวณของตัวเองแล้วนั่งลง ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาแล้วโยนไปทางเว่ยจือฉี
เว่ยจือฉีคว้าเอาไว้โดยสัญชาตญาณ หลังจากนั้นถึงได้เห็นชัดเจนว่าเป็นสิ่งใด สีหน้าของเขาจึงพรั่นพรึงขึ้นมาในทันที
“โยวเย่ว์ นี่…”
“มันก็คือทักษะวิญญาณธาตุน้ำแข็งระดับสีดำขั้นสูงที่ประมูลมาได้ในคืน
