นี้อย่างไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้ามิได้กำลังขาดแคลนทักษะวิญญาณธาตุน้ำแข็งอยู่พอดีหรอกหรือ ข้าก็เลยประมูลมาให้เจ้าอย่างไรเล่า”
“เจ้า…” เว่ยจือฉีมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วมองทักษะวิญญาณในมือ เขาตื่นเต้นจนเอ่ยวาจาไม่ออกเสียแล้ว
“เชื่อเจ้าเลย… โยวเย่ว์ นี่มันทักษะวิญญาณที่ประมูลมาในราคาหนึ่งล้านแปดแสนตำลึงทองเชียวนะ!”
เจ้าอ้วนชวีกลืนน้ำลายอย่างแรง เธอมอบมันให้เว่ยจือฉีง่ายๆ เช่นนี้น่ะหรือ!
เจ้าไก่ฟ้าที่ตามเข้ามาด้วยก็สะดุ้งคราหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะถึงกับมอบสิ่งของราคาสูงลิบให้กับผู้อื่นอย่างง่ายๆ เช่นนี้ได้
ถึงแม้ว่าเขาจะมิได้รู้แนวคิดใดๆ เกี่ยวกับเงินทอง แต่ก็รู้ว่าหนึ่งล้านแปดแสนตำลึงทองนี้มิใช่จำนวนน้อยๆ เลย ทั้งยังรู้ด้วยว่าแต่เดิมเจ้านายตนนั้นก็มีเงินติดตัวอยู่เพียงแค่ไม่กี่พันตำลึงทองเท่านั้น ทั้งยังวิตกกังวลเรื่องการรวบรวมเงินไปประมูลลูกปัดแก้วผลึกอยู่เลย ดังนั้นหนึ่งล้านแปดแสนสำหรับเธอย่อมเป็นเงินมากมายมหาศาลอยู่แล้ว
“โยวเย่ว์ ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป ข้ารับเอาไว้ไม่ได้หรอกนะ” ถึงแม้ว่าเว่ยจือฉีจะเคยคิดว่าเป็นไปได้ที่ซือหม่าโยวเย่ว์จะประมูลของสิ่งนี้เพื่อตน แต่เมื่อเธอให้ตนเช่นนี้จริงๆ ก็ยังรู้สึกราวกับตกอยู่ในห้วงความฝันอยู่ดี
“เอาละ หากไม่ให้ของสิ่งนี้แก่เจ้า ข้าเก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือ “และข้าก็มิใช่ทักษะวิญญาณธาตุน้ำแข็งเสียหน่อย”
