“สองหมื่นห้า”
“สามหมื่น”
“สี่หมื่น”
“……”
“หนึ่งแสนห้า”
“……”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูพวกเขาเสนอราคากันจากชั้นบน เพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เธอนำมาประมูล ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่ชมดูเท่านั้น มิอาจเข้าร่วมประมูลด้วยได้
ทันใดนั้นซือหม่าโยวเย่ว์เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงกดปุ่มเรียกพนักงาน จากนั้นก็มีสาวใช้เข้ามาหาในทันที
“นายท่าน มีสิ่งใดให้ข้ารับใช้ท่านหรือเจ้าคะ”
“ข้าอยากพบผู้จัดการของพวกเจ้าหน่อยน่ะ เดี๋ยวนี้เลย”
“ท่านโปรดรอสักครู่นะเจ้าคะ”
สาวใช้ถอยออกไป เพียงไม่นานผู้จัดการคนหนึ่งก็เข้ามาหา
“นายท่านมีเรื่องอันใดหรือไม่ขอรับ” ผู้จัดการถามอย่างเคารพ
“อืม ข้าอยากเพิ่มเงื่อนไขข้อหนึ่งสำหรับสิ่งของประมูลของข้า…”
ที่ชั้นล่าง เมื่อยาวิเศษเม็ดแรกไปถึงราคาสามแสนแล้วจึงหยุดลง ในขณะที่ทุกคนคิดว่าถึงเวลาประกาศราคาแล้วนั้นเอง เว่ยจือฉีก็ส่งเสียงออกมาในทันใด “สามแสนสามหมื่น”
“สามแสนสามหมื่น ยังมีคนให้เพิ่มอีกหรือไม่เจ้าคะ” จวินหลานถาม
“สามแสนห้า” ไป๋อวิ๋นฉีตะโกนมาจากภายในห้องส่วนตัวของกลุ่มทหารรับจ้างนกนางนวล
“สามแสนแปด”
“สี่แสน” ซีเย่ว์ซีเสนอราคา
“สี่แสนสอง” เว่ยจือฉีเสนอราคาอีก
“สี่แสนห้า” ไป๋อวิ๋นฉีตามมา
“สี่แสนหก” กลุ่มทหารรับจ้างโอหังชอบเป็นอริกับพวกไป๋อวิ๋นฉียิ่งนัก
“สี่แสนเจ็ด” ไป๋อวิ๋นฉีพูด
“สี่แสนแปด” ฉินหว่านตามมาติดๆ
“สี่แสนเก้า” เสียงของไป๋อวิ๋นฉีแฝงความลำบากใจเอาไว้อยู่บ้าง
