วันรุ่งขึ้น ซือหม่าโยวเย่ว์มาที่ห้องของเสี่ยวถู ซึ่งเสี่ยวถูกำลังคอยเธออยู่
“พวกเราเริ่มกันเลยดีกว่า”
เสี่ยวถูเห็นซือหม่าโยวเย่ว์หยิบยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกออกมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันนั้นตอนที่ไปโรงอัปลักษณ์ ผู้อื่นให้ราคาขั้นต่ำถึงห้าพันตำลึงทองต่อเม็ด ก็รู้ว่าราคามิใช่น้อยเลย เมื่อเห็นว่าเธอหยิบให้ตนกินโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด จึงเอ่ยว่า “พี่สาว เสี่ยวถูจะจดจำบุญคุณของท่านไว้ให้ดีเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบศีรษะเสี่ยวถูเบาๆ แล้วพูดว่า “ดี”
เสี่ยวถูกินยาวิเศษลงไป ซือหม่าโยวเย่ว์เสริมปราณวิญญาณเข้าไปในร่างกายอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยให้ยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกหลอมละลายได้เร็วขึ้น รอจนร่างกายของเขาเริ่มเยือกแข็ง เธอจึงดึงเปลวเพลิงกองหนึ่งออกมาห่อหุ้มไว้แล้วส่งเข้าไปในร่างของเสี่ยวถู
ร่างกายเสี่ยวถูสั่นสะท้าน หวั่นกลัวต่อเปลวเพลิงนี้อยู่บ้าง แต่เขาก็ยังกัดฟันอดทนเอาไว้ ไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
เหมือนกับคราวก่อน ซือหม่าโยวเย่ว์ทะลวงเส้นลมปราณเพียงสี่เส้นแล้วถอยออกมา ถึงแม้ว่าเธอจะทานทนได้มากกว่าคราวที่แล้วอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอรู้สึกได้ว่าสภาพของเสี่ยวถูมิสู้ดีนัก ดังนั้นจึงเลือกที่จะหยุดลงเพียงเท่านี้
ในขณะที่ถอนเปลวเพลิงออกมานั้น เสี่ยวถูหลับตาแน่นแล้วค่อยลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ที่มีสีหน้าซีดขาวแล้วเขาก็ขยับริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะหมดสติไป
เป่ยกงถังเดินเข้ามาแล้วรับภาระดูแลเสี่ยวถูต่อเหมื
