เมื่อมาถึงยังโรงอัปลักษณ์อีกครั้ง ก็เป็นพนักงานเมื่อคราวก่อนผู้นั้นมาต้อนรับเธอพอดี
“ท่านบัณฑิต ขออนุญาตถามว่ามีสิ่งใดพอจะให้ข้าช่วยได้หรือไม่ขอรับ” พนักงานมิอาจสัมผัสพลังยุทธ์ของซือหม่าโยวเย่ว์ได้ แต่สัมผัสได้ว่ากลิ่นอายที่เธอแผ่ออกมานั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเขาเป็นเช่นนี้ มองตัวตนของเธอไม่ออกเลย ก็มิได้เอ่ยวาจา หากแต่ให้หมัวซาที่อยู่ในสร้อยข้อมือเป็นผู้พูดแทน
“ข้ามาขายของ” หมัวซาพูด
“มาขายของธรรมดา หรือมาเข้าร่วมงานประมูลขอรับ”
“งานประมูลน่ะ”
“เช่นนั้นโปรดขึ้นมาข้างบนกับข้า งานประมูลของพวกเราอยู่ที่ชั้นสามขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นไปชั้นสามกับพนักงาน เมื่อถามชัดเจนแล้วว่าเป็นการขายยาวิเศษจึงไปเชิญปรมาจารย์หลีออกมา
“ไม่ทราบว่าท่านบัณฑิตอยากขายยาวิเศษอะไรหรือ” ปรมาจารย์หลีลอบสังเกตอยู่ครู่หนึ่งก็ยังเดาไม่ออกว่าที่แท้แล้วเธอเป็นคนของขุมอำนาจใด
“ที่นี่ไม่เหมาะสมแก่การพูดคุย เปลี่ยนสถานที่ดีกว่า” หมัวซาพูด
ปรมาจารย์หลีเข้าใจในทันที รู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องมีของดีอยู่แน่ จึงเอ่ยว่า “เชิญไปที่ห้องรับรองแขกพิเศษกับข้าเถิด”
ปรมาจารย์หลีพาเธอขึ้นไปที่ชั้นสี่ ชั้นสี่นั้นโล่งกว้างเป็นอย่างยิ่ง มีเพียงแค่ห้องไม่กี่ห้อง ซึ่งการตกแต่งประดับประดาของทุกห้องนั้นให้บรรยากาศหรูหราชั้นสูง นอกจากนี้ยังกักเก็บเสียงได้ดีอีกด้วย
สาวใช้ยกน้ำชาเข้ามาให้ ซือหม่าโยวเ
