ย่ว์ดื่มไปอึกหนึ่ง น้ำชานี้รสชาติดีกว่าที่ดื่มเมื่อคราวก่อนเสียอีก
“ท่านอยากนำยาวิเศษชนิดใดมาประมูลหรือ” ปรมาจารย์หลีถามอีกครั้ง
ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า “ยาวิเศษนี้จะต้องกลายเป็นสิ่งของชิ้นเอกในงานประมูลคราวนี้ของพวกท่านอย่างแน่นอน”
ผู้จัดการหลีหยิบขวดหยกขึ้นมาอย่างเต็มไปด้วยความสงสัย หรือว่ายาวิเศษนี่จะชวนให้คนตกตะลึงยิ่งกว่ายาวิเศษขั้นหกนั่นอีกเล่า
ยาวิเศษสีทองสี่เม็ดมิได้มีตรงไหนน่าอัศจรรย์เลย ถึงขนาดที่ต้องเข้าไปใกล้ๆ จึงจะได้กลิ่นยา
ถึงแม้ว่าผู้จัดการหลีจะเป็นปรมาจารย์ยาวิเศษขั้นห้า แต่ก็ไม่เคยเห็นยาวิเศษร้อยโคจรมาก่อน จึงถามอย่างสงสัยว่า “นี่คือยาวิเศษอะไรหรือ”
“ยาวิเศษร้อยโคจร” หมัวซาพูด “ว่าอย่างไรเล่า”
ปรมาจารย์หลีมือไม้สั่นจนแทบจะทำยาวิเศษร่วงลงพื้น
“ยะ…ยาวิเศษร้อยโคจรอย่างนั้นหรือ!”
ไม่เพียงแต่ปรมาจารย์หลีเท่านั้น แม้กระทั่งสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็ตะลึงงันไปเสียแล้ว
ขอเพียงแค่เป็นนักหลอมยา พูดได้เลยว่าไม่มีใครไม่รู้จักยาวิเศษร้อยโคจร แต่ตำรับยาพื้นบ้านนี้ได้สูญหายไปจากดินแดนอี้หลินตั้งนานแล้ว ถึงแม้จะรู้ว่ามียาวิเศษชนิดนี้อยู่ แต่กลับได้แต่ทอดถอนใจกับชื่อนี้เท่านั้น
จู่ๆ ตอนนี้มาได้ยินชื่อยาวิเศษร้อยโคจรอย่างกะทันหัน จึงแสดงท่าทีตกใจออกมาอย่างไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูด
“นี่คือยาวิเศษร้อยโคจรจริงๆ หรือ” ปรมาจารย์หลีรู้สึกราวกับว่ายาวิเศษในมื
