อตนหนักพันกิโลกรัม กดทับเสียจนเขาหายใจไม่ออกอยู่บ้าง
“พวกท่านน่าจะยังมีนักประเมินราคาขั้นสูงกว่านี้อยู่กระมัง” หมัวซาพูด
ปรมาจารย์หลีจึงได้สติกลับคืนมาแล้วพูดว่า “เด็กๆ ไปเชิญท่านอาจารย์มาที!”
ถ้าหากนี่คือยาวิเศษร้อยโคจรจริงๆ เช่นนั้นยาวิเศษขั้นหกที่เป็นของชิ้นเอกในงานประมูลคราวนี้คงต้องหลีกทางให้เสียแล้ว
เพียงไม่นาน นักหลอมยาสูงวัยคนหนึ่งก็กระวีกระวาดเข้ามายังห้องของพวกซือหม่าโยวเย่ว์ พอเข้ามาถึงก็ถามขึ้นทันที “ยาวิเศษร้อยโคจรอยู่ที่ไหนหรือ”
ปรมาจารย์หลีรีบส่งขวดหยกให้ ชายชราผู้นั้นรับมาแล้วจึงเทยาวิเศษข้างในออกมา
“ใช่ ใช่ คือสิ่งนี้นี่แหละ!” ชายชรามองยาวิเศษในมืออย่างตื่นเต้น น้ำตาชราคลอเบ้า “คิดไม่ถึงว่าข้าจะได้เห็นยาวิเศษชนิดนี้อีกครั้งตอนยังมีชีวิตอยู่ ไม่เสียที ไม่เสียทีเลยจริงๆ!”
“ท่านอาจารย์ นี่คือยาวิเศษร้อยโคจรจริงๆ หรือขอรับ” ปรมาจารย์หลีถาม
“นี่แหละยาวิเศษร้อยโคจร” ชายชราพูดอย่างมั่นใจ “ตอนนั้นข้าโชคดีเคยได้เห็นอยู่ครั้งหนึ่ง ชั่วชีวิตนี้ข้ามิอาจลืมเลือนได้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้ตำรับยาพื้นบ้านมาครอง”
“ตำรับยาพื้นบ้านมิได้หายสาบสูญไปแล้วหรือขอรับ”
“หายสาบสูญไปจากดินแดนอี้หลินแล้ว แต่ยังมีอยู่ที่ดินแดนแห่งอื่น” ชายชราพูด “ขออนุญาตถามว่าท่านเป็นผู้หลอมยานี้ขึ้นมาหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งกลับลงไปบนเก้าอี้แล้วพูดว่า “เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับการประมูลคราวนี้กระมัง”
“ไม
